با سلام و احترام فراوان خدمت منتقد محترم (م س)

از اين كه اين وب مورد توجه شما قرار گرفته است بسيار خرسنديم 

امابعد اينكه شما فرموديد فلان شخص محترم هستيد كه ما بدون اجازه از شما دست به نشر مطالبتان زده ايم اگر چنانچه آنگونه كه فرموده ايد باشد ضمن اظهار تاسف و معذرت خواهي فراوان  از شما  خواهشمنديم تا ما را در رسيدن به يقين در صحت هويتتان ياري كنيد تا ما بلافاصله به تقاضاي به حق شما جامع عمل بپوشانيم(لازم به ذكر است كه هدف ما چنانچه در صدر مطالب نيز بيان نموديم جز سربلندي و عزت وافتخار براي كشور عزيزمان افغانستان نيست و حقيقتا به اين باوريم كه اين خواسته جز با يك نگاه جامع و كامل شامل تمام تفكرات موجود در جامعه افغانستان محقق نخواهد شد)

برچسب‌ها: جوابيه

در ضمن نظرات و پیشنهادات شما می تواند ما را در

 ادامه این خدمت یاری نماید .لذا خواهشمندیم تا آنها

 را برای ما به یادگار بگذارید

 shereafghani@gmail.com

برچسب‌ها: شعر افغانی

 

ربــاعـیــا ت حـیـــدری

(قسمت چهارم)

 

هفت وهشت ثَور

 

هفت وهشتِ ثَورآمد،درد بی درمــان رسید

مردمــــان میهنـم را،موسـم ِهجــران رسید

نوکران مارکس ولینن،کشورافغان فروخت

بهرشاگــردان شیطــان،لعنتِ یــزدان رسید

 

ششم ثور۱۳۸۸ مطابق۲۶،۰۴،۲۰۰۹،سدنی

 

د ل دیـوا نــه

 

خــــدا دانــد د لـم دیــوانـهء توست

همـه غـمهـا یـم ازافسـا نـهء توست

به ملک غـربت ای مــام عـزیــزم

شب وروزم به فکروخانهء توست

 

بقیه در ادامه........

برچسب‌ها: ربــاعـیــا ت حـیـــدری, داکتر اسدالله حیدری, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی

ادامه مطلب

مناجاتیه

 

مرگ درغربت

 

مرگ حق است کی توان ازآن فِرار

ای خدا! این مرگ، درهجران مکن

مـــردم بیــچـــاره ام تخـــم سپنـــــد

دَور هــم دار، از کـرم پاشــان مکن

خـــا ئنـــان میــهنـــم را ای کریــــم

حاکــم ملت در آن ســـا مــــان مکن

دوستــــداران وطـن درغــربت انــد

مـرگ شان درغربت وهجـران مکن

جمــــع مــا دارند، مریضــان علیـــل

ده شفـــاء ازلطف وجمع ویران مکن

قلب ها یمـــان، زغـم افـســـرده است

چشم های دوستان، گریــــــــان مکن

تا به کـــی آواره ایــم، دور از وطـن

ای خــدا !مـــارا دگــــــر نالان مکن

ملــــت مــــا را بگــــردان متحــــــد

دشمنــــان میـهنــــــم شـــــادان مکن

ملک ما اشغـــــال دست کــافـــــران

تیغ کافــــر را ،دگــــربـــــرّان مکن

کشـــور مــا، پا یمــــال ظا لمـــــا ن

میهــــن مـــارا،دگـــرویــــران مکن

بـهـــــــر آزادی آن میـنــــوی مـــــا

منجی اش آخررسا ن، پنهـــان مکن

گـر بمیــرد"حیدری" دور از وطــن

از کــرم خـاکش، تودرهجـران مکن

 

پوهنوال داکتر اسدلله حیدری

۱۷،۰۴،۲۰۱۰،سدنی

برچسب‌ها: مرگ درغربت, داکتر اسدالله حیدری, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی

دوریـت ای میـهـنــم،ازدل عـذا بــم کــرده اسـت

آ تـش هـجــرا ن تو، آخِــرکـبــا بـم کــرده اســت

دشـمـن دنــیــا ودیــنــت، صــا حـبــا ن قـدرتـنـد

جوردورا ن بر عـزیـزا نت، عـقـا بم کـرده است

مـن ندانــم ا یـن مـظــا لـــم، تــا بکــی دارد دوام

ســرخی خـون شـهـیـدانـت، خــرابم کــرده است

دوسـتـانـت هــرطـرف، درغـربـت و بیـچـارگی

قـدرت اهـریــمنـان، چـشــم پـرآبـم کــرده اســت

یکــزمـا ن داما ن مهــرت منــزل ومـأ وای مـن

عا قـبـت بخـت بـدم، پـرت وعـتا بـم کـرده اسـت

ازسـرشــب تـا سـحــر، رؤیـای مـن میهـن توئی

حیدری رؤیا یت آ خِـر، چون سرابم کـرده است

١۵ اگست۲۰۰۵، سدنی

برچسب‌ها: دوری میــــــهـن, داکتر اسدالله حیدری, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی

 

(راجع به اوضاع سه دهء اخیرکشور عزیزمان افغانستان)

 

ای خـدا! شد هـفـت ثـورودرد بی درمـا ن رسـیــد

سـرنوشـت مُـلک مـا بر د سـت بی د ینـان رسیــد

مـیهــن ما گـشـت ویـران شـرق تـا غــربش هـمـه

از شـما لـش تا جـنـوب آ فـا ت بی حـد، زآن رسید

گـشـت قـربا نی دو ملـیـون مردوزن پیـرو جـوان

شـد به ملـیونهـا مهـا جـر، موسـم هـجـران رسیــد

عـا لـم وفا ضل هـمه تـرک وطن کـردند از آنـک

خـرس قـطـبی از شـمـا ل بـا لشکر عدوان رسیــد

سـر بـدا د ند نـغـمــهء کـــور وکــا لـی دُ دَ یَــش*

گـُور شـد کـورو کـفـن کـا لی زمـرمی نـان رسیـد

بعـد ظـلمت های هـفـت،نوبت رسید برهشت ثــور

نـوکـر روسـان بـرفـت و چـا کـر شـیـطا ن رسیـد

کـُشـتـنـد صـد هـا هـزار از مـردمـا ن بی گـــنـا ه

کــا بـل زیبــا ی مــا را مــوســم ویـــران رسـیــد

کوچه کوچه،قـریه قـریه،شهـر به شهـرو دِه بـه دِه

راکـت وخُـمـپـاره هـا از سـوی بی د ینـان رسیــد

 درحـریـم ِکعـبه کـردند عهـد، گـیـرند راه راسـت

عهـدو سوگنـد شد فـراموش،حرص ِنقد جان رسید

ازمـظـا لم هـای طـالـب جـان، کـدامش یـا د کــرد

سـر بـریـد نهـا ی نـا حـق، تـا بـُتِ با میـا ن رسیـد

طـــول ریـــش گـــرد یـد مـعـیــار مـسـلـمـا نی ِما

شرع احمد(ص)شد فراموش،جهل را دوران رسید

مُفـتـضَح کرد ند مـسـلـمـان را به د نـیا آنچـنـانک

خـنـدهء شـمـرویـزیـد بـر ایـن مـسـلمـا نـان رسـید

 

جا نیـان را چون رسیـد نوبت به کار در پارلمـان

دست شـان درغـارتِ مـُلک، بهـتـروآســان رسـید

خود نمودند قتـل وغارت خود نمـودند عفو ِخویش

غا فـل ازعـدل خـداوند(ج) تـا جـزای شـان رسـید

گـفـت ابلـیـس بهـر ِشا گــردان بـی وجــدان خــود

آنچـه را بـنـمـوده ایـد، کی عـقـل مـن بـرآن رسـید

ای سـتمکـاران تـا کی خـون مـظـلـوما ن خـورید؟

عـا قـبـت روزی شـما رامــوســم پـُـرســان رسـید

د یـن وا یـمـان را فــروخـتـیـد درســه دهء ا خـیـر

از بــرای نـفـس ظــا لـــم لـعــنــت یـــزدان رسـید

دراواخـر کــرده شـیـطا ن بـزرگ طــرح نــویــن

زآ ن ســبب ازبهـر شا گـردان چنین فرما ن رسیـد

ای وفــا داران شــا گــردان مــن بــا هــم شـــویـــد

تـا شـمــا را لـقـمـهء چـربـتـر زدستر خوان  رسیـد

ا ین یگـا نه طـرح مـن بـهــتـر کـنــد بــا زار تـا ن

ورنـه روزی هــم شــما را حـلــق آویــزان رسـیـد

در گـذ شـتـه کـرده ایـد چـورو چـپـاول بی حـساب

آ نچه با قـیسـت هـم بکوشیـد تا به جیب تا ن رسیـد

د شـــمـنــان جــا ن وا ند یـشــه،کـــرد نـد ائـتـلاف

وصلـت گـرگـا ن ِخـونـخـوارو جـفـا کـاران رسیــد

خـوا ند "برها ن"عـقـد ا ین زوج خـبـیـث بی حـیـا

حا صـل ا ین ازدوا جـش شــرم جـا ویــدان رسـیـد

"حـیدری"هـرچـند بگـوئی بهـربی د ینـان کم است

کـن دعـا وقـت سـحـر تا لـطـف از رحـمـا ن رسیـد

بار الـهـا کـن بحــق مصطـفی(ص) رحـمـی بـه مـا

جـا ن ما ن آخـر به لـب از فـُرقـت وهـجران رسیـد

خـا ئـنـان مُـلک ومـلـت کــن بـه دوزخ رهـسـپــا ر

تـا مـحـبــا ن وطـن راوصــل بــا جـا نـــا ن رسـیـد

 

پوهنوال داکتراسدلله حیدری

برچسب‌ها: چا کر شیطان, راجع به اوضاع سه دهء اخیرکشور عزیزمان افغانستان, هـفـت ثـور, پوهنوال داکتراسدلله حیدری, شعرافغانی

برچسب‌ها: نصیرمجاب, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی

بیا برگردیم

«دو سه گامی به سحر مانده، بیا برگردیم»

مادرم «چشم به در مانده، بیا برگردیم»

خواهرم گریه کنان گفت: برادر! رفتی؟

غم به دل، خون به جگر مانده، بیا برگردیم

و بــرادر که کنــار سرک آورد مرا

بی خبر پیش پدر مانده، بیا برگردیم

****

کبک زخمی شده ­ی بلخ، مزار گل سرخ

تیر صیاد به پر مانده، بیا برگردیم

سوره ی غزنه و غور از غم بی­استادی

آه، بی ­زیر  و زبر مانده، بیا برگردیم

گونه ­های سرک شهر پر از گرد و غبار

و دلش غرق شرر مانده، بیا برگردیم

و چناری که نشاندی، ز ستمکاریی دهر

به تنش جای تبر مانده، بیا برگردیم

زآنکه با وعده ی «خیر» آمده بود، اما، نه

مشتی ویرانی و «شر» مانده، بیا برگردیم

سر آبادی ما در وسط معرکـــه­ ها

بی­ کلاخود و سپر مانده، بیا برگردیم

هدف مکتب و دانشکده و دانشگاه

زیر سرمای خطر مانده، بیا برگردیم

منتظر _دست «قضا»ی در و دیوار دیار

بهر تغییر «قدر» _ مانده، بیا برگردیم

لب کلکین تواخانه یکی گلدانی

به امید لب تر مانده بیا برگردیم

شب هجران وطن سر به سر زانوها

«دیده در راه سحر مانده بیا برگردیم

برچسب‌ها: بیا برگردیم, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی, محمدکاظم کاظمی

برچسب‌ها: دارواښاد ملنګ جان, شعرونه, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی غزل پښتون

مادر         

اسطورهٌ شهامت وایثار مادر است

تاریخ ساز مکتب پیکار مادر است                             

گراجتماع چو خانه بود بهر جامعه

تهداب وسقف وپایه ودیوار مادراست                            

فرزند اگر که تب کند از گردش نسیم    

تا صحبدم نشسته وبیدار مادراست                               

ما از وجود او ست که موجود گشته ایم     

همچون درخت میوه پر از بار مادر است                    

فرقی نمیکند زن افغان که هر کجاست      

هم پاک وبانجابت وپُرکارمادراست                          

صیاد اگر که میزند آتش به لانه اش    

همچون عقاب چوچه به منقار مادراست                   

بیند اگر هزار رقم رنج ودرد وغم

دریای بی کرانه اسرار مادر است                       

مدیون مادر است (حبیب)در تمام عمر     

زیرا همیشه عاشق دیدار مادراست                     

 

برچسب‌ها: حبیب, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی, شعرافغانستان

با توجه به جنگ‌ها و درگیری‌هایی که در طول سالهای گذشته گریبان ملت ما را گرفته است، باز هم شاعران کشور نوروز را از یاد نبرده‌اند، هر چند که فضای جنگ و خشونت و مشکلات مردم بر اشعار شاعران دیار ما تاثیر خود را گذاشته است و بسیاری از سروده‌های بهاری را حزن‌انگیز ساخته است.

برخی از اشعار بهاری شاعران معاصر افغانستان را مرور کرده و نوروز و بهار طبیعت را از دیده زبان آنها می‌نگریم.

سید نادر احمدی
«بهار» عنوان غزلی از «سید نادر احمدی» است که در مجموعه شعر او با نام «گل پیراهن سارا» به چاپ رسیده است:

بیا بهار! ولی با چراغ فروردین
که تا نفس بکشیم از دماغ فروردین

به روی فصل زمستان بکش خط قرمز
به سقف باغ بزن چلچراغ فروردین

خبر بگیر بهارا خبر ز «الیاتو»1
که می گرفت همیشه سراغ فروردین

و دست عاشقی چشمه را حیات ببخش
چو آب و ماهی جاری به باغ فروردین

درخت دلخوشی اش دیدن نشانی توست
شکوفه‌ای، گلی، حتی کلاغ فروردین

1- الیاتو زادگاه شاعر است


سید ابوطالب مظفری
«سید ابوطالب مظفری» از شاعران مطرح افغانستان غزلی در وصف بهار، برای خلق مانده در بندش دارد که بسیار شنیدنی است.

بهار آمد، بساط سبزه افکند
زمستان را لباس ژنده برکند

میان باغ‌، قمری غزلگوی‌
مرکّب‌خوان تصنیف خداوند

ببین‌، برف از سر آن قلّه کوچید
ببین‌، بابا ز سر واکرده سربند

جهان حال خوشی دارد به نوروز
دریغا به حال خلق مانده در بند

شکسته ‌مردمی کز دیرسال است‌
به روی خود ندیده یک شکرخند

بهارا! ناز کم کن‌، چانه کم زن
بهای این لب پرخنده‌ات‌، چند؟

بهارا! نوبهار بلخ تلخ است‌
بیاور از سمرقند خودت قند

محمد کاظم کاظمی
گفت‌وگو میان دو آواره که در خارج از وطن روزگار می‌گذرانند و وصف ایام بهار از «محمدکاظم کاظمی» به نظم کشیده است:

تسبیح و فال حافظ و قندان نقره ‌کار
فرهنگ انگلیسی و دیوان شهریار

مُهر امین و پستة خندان و زعفران‌...»
بگذار تا حقوق بگیرم‌، بزرگوار!

این نامه‌ها به بال کبوتر نمی‌شود
باج و خراج باید مان داد، بی‌شمار

گفتی که در اوایل اسفند می‌ رسی‌
اسفند، ماه آخر سال است و اوج کار

اسفند نامه‌ای است که تمدید می‌شود
آری‌، اگر که یار شود بخت و روزگار

اسفند کودکی است که تعطیل می‌شود
از پشت میز می‌رود آخر به پشت دار

اسفند پسته‌ای است که مادر می‌آورد
تا بشکند به مزد و نشیند به انتظار

اسفند دختری است که آسوده می‌شود
از درد زندگی به مداوای انتحار

اسفند لوحه‌ای است که آماده می‌شود
بر قطعة صد و سی و شش‌، قبر شصت و چار

اسفند ناله می‌کند و دود می‌شود
در دفع چشم زخم بزرگان روزگار

گفتی «قطار خرّم نوروز می‌رسد»
نوروز را نداده کسی راه در قطار

نوروز، گرم کوره و نوروز پشت چرخ‌
نوروز مانده آن طرف سیم خاردار

پرسیده‌ای که «سال‌ِ فراروی‌، سال چیست‌؟
نومید بود باید از آن یا امیدوار؟»

وقتی که سال‌، سال کبوتر نمی‌شود
دیگر چه فرق می‌کند اسپ و پلنگ و مار؟

این خرّمی بس است که سنجاق می‌شود
بر سررسید کهنه من برگی از بهار

تا شعر تازه‌ای بنویسم بر آن ورق‌
از ما همین دو جمله بماند به یادگار

حمید مبشر
«نوروز» عنوان شعری از «حمید مبشر» است که در تازه‌ترین اثر او که «روایت تاریک غزل» نام دارد و در مشهد مقدس منتشر شده به چاپ رسیده است:

صبحانه و نهار و سپس عصر و یک زوال
این گونه روز گم شد و پوسید ماه و سال

تقویم من دوباره عوض شد به روی میز
من خیره روی صفحه و انبوهی از سوال

تعطیل خورده شنبه پوشیده از غزل
یک شنبه سپید من و برفی از ملال

دوشنبه بود، مدرسه باران گرفته بود
ایستاده بود روی سرم چتر قیل و قال

سه شنبه های یخ زده افتاده روی حوض
حالا چهارشنبه و افسانه و خیال

پنجشنبه است و من به زیارت نرفته ام
تا روزگار شعر و سرودم شود زلال

تا شاید آسمان بدهد عیدی مرا
از سفره سخاوت خود تکه ای هلال

حمیرا روحی
«هنگامه بهار» عنوان شعری است از «حمیرا روحی» از شاعران معاصر افغانستان، که در یکی از مجموعه‌های شعری او با نام «صبح امید» به چاپ رسیده است:

خوش بود موسم نوروزی و ایام بهار
که دمیدست گل و سبزه به هنگام بهار

کائنات از سر نو زندگی آغاز نمود
تا شنید از دهن باد صبا نان بهار

شجر از غنچه گل کرده کلاهی بر سر
تاج بر فرق نهادست گل اندام بهار

دشت پوشیده قبایی ز زمرد در بر
تازه و تر شده از بس همه اجسام بهار

سبزه بگرفته به بر لاله دل خون شده را
داده از وصل پری روی چمن کام بهار

بلبل دلشده بر شاخه گل نعره زنان
گل که مغرور به حسن است ز انعام بهار

موسم عیش و سرور است و گه عشرت و شوق
پر زفیض است همه اول و انجام بهار

فصل گل می گذرد «روحی» بیا اندر باغ
نغمه سر کن تو به هر صبح و به هر شام بهار

محمد محسن سعیدی
دوبیتی زیبایی با نام نوروز از سروده‌های «محمد محسن سعیدی» است که در مجموعه شعر او با نام «غم عزیز» منتشر شده است:

در آینه عکس جمال تو خوش است
وزدیده خود خواب و خیال تو خوش است

گفتی:«خوش باش الا که نوروز خوش است»
نوروز کجا خوش است؟ حال تو خوش است

پرویز آرزو
«بهاریه» عنوان شعری است از «پرویز آرزو» که در مجموعه شعر این شاعر با نام «آوار آیینه» به چاپ رسیده است:

همت ما را نگر، همهمه بهار را
شعر و ترانه را شنو، نغمه چشمه سار را

شور شعور شبنم عشق شکوفه می دهد
قامت دشت و کوه را، دامن روزگار را

سرخی سیب آسمان تا به سحر رسیده است
تا دهد آه و ناله ای، سینه بی قرار را

باغ اگر غنیمت غاصب زاغها شود
حسرت دل به پا کند خاطر داغدار را

مومنه نیکخو
«مومنه نیکخو» از شاعران معاصر افغانستان، سروده حزن‌انگیزی در باب بهار دارد که در کتاب «صدای از راه دور» در مجموعه شعر او به چاپ رسیده است:

زبی کرانه‌های دور
زپشت کوه‌های آسمان

دمید آفتاب روز اول بهار
ولیک بی فروغ و زرد رنگ و درد بار

پرستو از دیار دور دست‌ها رسید
شکسته بال و گوشه گیر و نا امید

نه شاخه‌ای که زیر آن وطن کند
نه لانه‌ای که شام را در آن سحر کند

در این محیط غم نشان
در این زمین خود فشان

به غیر محو و مات‌ها کسی نفس نمی‌کشد
در این سرای درد ناک و تیره روز

به غیر مادران اشک ریز و سینه سوز
به غیر کودکان بی پدر

به جز زنان بیوه و یتیم دار و دربدر
نوای کس به گوش جان نمی‌رسد

حسین حیدر بیگی
«آهوی همیشه دویده در من» عنوان مجموعه شعری از «حسین حیدربیگی» است. «بهار سمرقند» عنوان غزلی است که در استقبال از نوروز سروده شده و در این مجموعه به چشم می‌خورد:

مرا چشمت بهار سبز و زیبای سمرقند است
خریدارم بگو در فصل ارزانی خود چند است

مرا چشمت بهار و تاک انگور است در باور
مرا چشمت تمام رودها، جیحون و اروند است در باور

دلت خوش باد و خوش بنشین و خوش بالا برو بالا
مرا با مسلک بالا نشینی‌ها چه پیوند است

بهار خسته‌ام بشتاب سوی باغ قشلاقم
به استقبال تو بر پای پامیر و دماوند است

بیا در غربت آوارگی‌هایم کمی حالا
که می‌دانی مرا با زخم بازویت چه پیوند است

نادیا انجمن
زنده یاد «نادیا انجمن» از شاعران جوان افغانستان بود که چند سال پیش در جوانی درگذشت. «گل دودی» نام یکی از مجموعه آثار او است، «عزت سرخ» عنوان غزلی از این شاعر است که ده سال پیش سروده شده و اشاره‌ای به حضور بهار دارد:

... وعاقبت به حضور بهار پی بردیم
به عطر گمشده روزگار پی بردیم

زمین و هر چه در او است در ستایش ماست
که ما به معنی فرجام کار پی بردیم

بگو به سنگ نیارد دل از زمانه به تنگ
که ما به ارزش آن انتظار پی بردیم

زبسکه شسته باران چشم خویش شدیم
به عمق روشنی چشمه سار پی بردیم

چو در کنار نشستیم و رنگ هم گشتیم
به راز عزت سرخ انار پی بردیم

دگر به صفحه دل جای گرد نیست که ما
به حسن آیینه بی غبار پی بردیم

درخت خاطر ما بیش از این خزان زده نیست
که عاقبت به حضور بهار پی بردیم

برچسب‌ها: اشعار بهاری شاعران معاصر افغانستان

برچسب‌ها: خليل‌الله خليلی, گــــوييد بـــه نـــوروز کـه امــسال نــيايـــــد, شعرافغانستان, قهار عاصی, ابوطالب مظفری

برچسب‌ها: شبنم, خواهر مظلوم میهن عزت و شانت چــه شد, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی

شهــر من

شـــــام است و آبگينه^ء رؤيـــــاست شهـر من‌

دلخـــــواه و دلفـــــــروز و دل‌آراست شهر من‌

 

دلخــــواه و دلفــــروز و دل ‌آراست شهر من‌

يعنی عـــروس جمله^ء دنيـــاست شهــــــر من‌

 

از اشكهــــــــای يخ ‌زده آيينــــــه ساختــــــه‌

از خـــــون ديده و دل خود خينــــــــه ساخته

‌

انــــــــدوهگين نشسته كـــــــــه آيند در برش‌

دامادهای كور و كـــــل و چـــــــاق و لاغرش‌

----------------------

دنيا برای خـــــــــام‌ خيالان عوض شده‌ است‌

آری، در اين معامله پالان عـــوض شده است‌

 

ديروزمــــان خيـــال قتـــــــــال و حماسه‌ای‌

امــــــروزمــــــان دهانی و دستی و كاسه‌ای

‌

ديروزمان به فـــــــرق برادر فـــرا شـــــدن‌

امروزمان به گـــــــــور برادر گــــــدا شدن‌

 

ديروزمــــــان به كــــــــوره^ء آتش فرو شدن‌

امروزمــــان عـــــــــروس سر چارسو شدن‌

 

گفتيم سنـــگ بـــــر سر اين شيشه بشكنـــــد

اين ريشه محكـــــم است‌، مگـــر تيشه بشكند

 

غافل كه تيشه مــــــــی ‌رود و رنده می ‌شود

با رنــــــــــده پوست از تن ما كنده می ‌شود

 

با رنده پوست مــــــــــی ‌شوم و دم نمی ‌زنم‌

قربان دوست مــــی ‌شوم و دم نمــــــــی زنم‌

----------------

ای دوست‌! اين سراچـــــــه و ايوان مباركت‌

يوسف شدن بـــــــــه وادی كنعان مبــــاركت

‌

يك سالم و عصاكش صد كــــــور و شل شدن‌

ميراث‌ دار مــــــردم دزد و دغـــــــــل شدن‌

 

سهم تو يك قمــــــار بزرگ است‌، بعد از اين‌

چوپان‌ شدن به گلّه^ء گـــرگ است بعد از اين‌

 

يا برّه مـــــی ‌شوند و در اين دشت می ‌چرند

يا اين كــــه پوستين تـــــــو را نيز می ‌درند

 

حتی اگر بــــــــه خـــــاك رود نام و ننگشان‌

اين لقمه‌هــــــای مفت نيفتــــــــد ز چنگشان‌

 

شايد رها كنند همـــــــه رخت و پخت خويش‌

اما نمـی ‌دهنـــــد ز كف تخت و بخت خويش‌

 

دستار اگر كـــــــه در بدل هيچ مـــــی ‌دهند

شلوار را گــــرفته به سر پيچ مـــــــی ‌دهند

 

سنگ است آنچه بـــــــــايد شان در سبد کنی‌

سيلــــــی است آنچه بايد شان گــــوشزد کنی‌

-----------------------

ای شهــر من‌! به خاك فروخسپ و گَنده باش‌

يا با تمـــام خــــويش‌، مهيای رنـــــــده باش‌

 

اين رنده مـــــــی ‌تراشد و زيبات مــــی ‌كند

آنگه عروس جمله^ء دنيـــــات مـــــی ‌كنـــــد

 

تا يک دو گوشواره به گـــــــــوش تو بگذرد

هفتاد ملت از بـــــر و دوش تـــــــــو بگذرد

--------------------------

صبح است و روز نو بــــه فراروی شهر من‌

چشم تمــــام خلق جهــــــــان سوی شهر من‌

 

سرودۀ محمد کاظم کاظمی

برچسب‌ها: محمد کاظم کاظمی, شهــر من, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی

بسمه تعالی

 

عروس دریا

 

نرگس جـان دخـتــرشـــادان مادر

فــدایـــت جـان من،ای جـان مادر

دودهـه را،تو باهـفـت سـال دیگر

درآغــوشـــم بُــدی،جــانــان مادر

چـرا رفتی زپیشم اینچنیـن زود ؟

زدی آتـش بـجــانـــم،جـــان مادر

چــه دیــدی ازمن آواره آخـــــر؟

زدی بــرهـم سـروسـامـــان مادر

گلِ با عـلم وبا فـرهنگ،عـزیـزم

گلِ نرگــس،گلِ ریــحـــــان مادر

شـدی پـژمـرده درعـیـن جــوانی

تونرگس جان، گلِ خـنــدان مادر

بـرفـتی ناگهــان ازپـیـش مـامـت

گلِ فـرهـیـخـتـهء،بـوستــان مادر

بدیدی زرهء، کم مهری از من ؟

که ترکـم کرده رفـتـی،جان مادر

شـب شــا دعـروســیـت نـدیــد م

به دریـا،حجـله کـردی جان مادر

توخویش واقـربـا،بـریــان نمودی

سـفرکـردی چـوازکـیــهـان مادر

بـرادرهـا هـــم ازداغ فــرا قــت

چومجنون گشته اند،ریحان مادر

فگـنــدی اقـربــا،درمجـمـــرغــم

نمــودی دوسـتـان، گـریـان مادر

شبـی دیــدم بخـوابـت، نازنیـنـــم

که بـودی درکـنــارم،جــان مادر

چه خوش کزخواب بیدارم نمیشد

که میـبـودم به نـزدت، جان مادر

 

بی بی زینب (س) ترا دعوت نموده

بهـشــت عنـبـریــن،رضـــوان مادر

بهشت رفتـی عـزیـزم،نـورچـشــمم

بگــردیــد کـلبـــه ام،زنــــدان مادر

به جــز صبــر خــدا،چـاره نــدارم

بـمـیـــرم،جــان من،جــانـــان مادر

بکن بس "حیدری"، نوحه ســرائی

که خون شد جاری،ازچشمان مادر

 

پوهنوال داکتر اسدالله حیدری

۲۷ ،۱۲ ،۲۰۱۲ ، سدنی

 

منظومهء فوق دررثاء نرگس جان شهید دخترمحترمه پوهنمل رخشانه جان "سرور"سروده شد. مرحومه نرگس جان دختری بود بیست وهفت ساله،بسیار پابند مسائل اسلامی،که مادرش به تنهائی وبازحمات گوناگون وی را به درجات بالای علمی رسانیده بود.

موصوفه دودگری علمی یکی درجهء لسانس درمدیکل ساینس ودیگری درجهء

ماستری در تعلیم وتربیه را ازآن خود کرده بود.

نرگس جان را گرگ اجل بتاریخ ۱۲،۱۲،۱۲،به دریا فرو برده وجان شیرینش را گرفت.

این ضایعه  بسیار المناک وجبران ناپذیررا نه تنها برای مادرودیگر اقاربش،

بلکه برای تمام جامعهء افغانی ازاعماق قلبم تسلیت عرض نموده واز خداوند منّان روح موصوفه راشاد وجنات النعیم را منزل ومأوای خودش وصبر جمیل

واجر جزیل را برای اقارب ودوستانش،اخصاً برای مادرداغ دیده اش استدعا

دارم. همهء ما از خدا(ج) هستیم وبازگشت ما به سوی اوست.

برچسب‌ها: پوهنوال داکتر اسدالله حیدری, عروس دریا, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی