تاريخ : سه شنبه بیست و نهم بهمن 1392 | 10:50 | نویسنده : افغان

اي وطندار بياييد رسم افغاني كنيم : جركه بأهم بسازيم عهد قرآني كنيم

صلح و اشتي را بياريم بين أقوام وطن: واعتصم را خوانده وكار مسلماني كنيم

: كينه و بغض و عداوت را از خود درويش كنيم : مشكلات اين وطن را حل به اساني كنيم :

مسكن ونان و لباس وكاربر مردم دهيم: كندم و أرد وبرنج بر خلق ارزاني كنيم:

با يتيم و بيوه كان خويش همدردي كنيم : معلول و معيوب خود را ديده برساني كنيم:

زخم اين بيجاره ها را ببخشيم التيام: برسش همدرديو أخلاقي إنساني كنيم

عالم و روحاني اين ملك را عزت دهيم: از شهيدان وطن اينجا قدر داني كنيم:

تا به كي ما نوكر غرب و احتياج كفر شويم : بشت برده بندو بست بت و بنهاني كنيم :

بهر هر جه اين ملت بر نام اين وان كشيم : عاقل و زيرك شويم ترك ناداني كنيم :

ثروت و سرمايه اين خاك را بر دشمن دهيم : نزد ملك و ملت خود بست وجداني كنيم:

عزت و حيثيت خود را جرا بامال كنيم :بوند و دالر را ديده ضعف إيماني كنيم

شعر از استاد فایز


برچسب‌ها: اي وطندار بياييد رسم افغاني كنيم, استاد فایز, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی

تاريخ : پنجشنبه هفدهم بهمن 1392 | 12:39 | نویسنده : افغان

به استقبال مهاجران عزیز افغان                                          
رفتی وبدل مهر و تمنای تو باقیست

رفتی وبدل مهر و تمنای تو  با  قیست       بر خیز و بیا سوی وطن ، جای تو خالیست
ای رفته زدامان وطن سوی  وطن ها        با ز آ که در آغوش وطن جای  تو خالیست
ای   بلبل   شوریده   ز آلام   سفر ها        بر گرد  و  بیا سوی چمن جای تو خالیست
پر واز   خیال  تو  بود   جانب   آفاق        در خانه و در دشت ودمن جای تو خالیست
با یک گل   افسرده  بهاران نتوان شد         در گلشن و  گلزار  وطن جای تو خالیست
   هرخارخسی  نیست چوهرسروخرامان        در باغ  پر از مشک ختن جای تو خالیست
   برخیز بیا وارث این خانه تو هستی        در قلب  و دل  خلق وطن جای تو خالیست
   شیرین و عزیز است وطن بر همه دلها        ای قوت  دلهای  وطن  جای   تو خالیست    
    بی ما و تواین خاک وطن کی شودآباد        در  محوطه  دانش  و فن  جای تو خالیست
   اوضاع وطن لازم همبسته گییءماست        در فکر ودراندیشه  ء من جای تو خالیست
   هر چند  بود  اهل سخن بیش درین جا        در  مر تبه ء  فهم   سخن جای تو خالیست
   در ساختن این ملک و در اعمار مجدد        در امن  و  ترقیء  وطن  جای تو خالیست
   در مدرسه ومزرعه و دفتر و فابریک        در هر وجب  خاک وطن  جای تو خالیست
                                                                       عبدالو کیل کوچی


برچسب‌ها: رفتی وبدل مهر و تمنای تو باقیست, عبدالو کیل کوچی, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی

تاريخ : پنجشنبه هفدهم بهمن 1392 | 12:36 | نویسنده : افغان


زن ای الاهه خورشید آسمان برخیز              زن ای ستاره پرنور  کهکشان   برخیز
زن ای  سپیده  آفاق  و پر تو  تابان               زن ! ای طلیعه زیباییء جهان   برخیز
زکنج محنت وزندان وتیره روزیها                بسوی روزنه پر شور وبی امان برخیز
زکنج عزلت و بیچارگی و  تنهایی                 به نهضت زن وبا جنبش زنان  برخیز
زخوابهای پریشان و رنج بی پایان                بسوی فتح وظفر شاد و شاد مان برخیز
زقید  بند و اسارت  بسوی  آزادی                 بپا شو ای زن افغان وجاویدان  برخیز
زخار وخاشه وخاشاک ونامرادیها                 به گلشن و گل امید     کامران  برخیز
بسوی  زروه  آزادگی به پرواز آ                  زروی خاره وخاشاک   آشیان  برخیز
به شاهرای ترقی وصلح و آزادی                  به پای قافله با کار و   کاروان برخیز
بغم نشسته مباش ای زن غیوروطن                بسوی جنبش سرتاسر   زنان   برخیز
مباش عاجز و بیکارناتوان وغریب                به کار زار به بازوی  پرتوان  برخیز
مباد  گیسوی  پاکت  بدست ناپاکان                 تو سرفرازی وپاکیزه  وعیان  برخیز
تویی مظاهر هستی وصلح وآزادی                 به فکر روشن واندیشه جوان  برخیز
تویی   حماسهء  تاریخ  آریایی ها                  به ا وج  قله  تاریخ     آریان  برخیز
بده بدست زن بی دفاع میهن دست                  پیء نجات زنان وطن به جان  برخیز
مکن خطرزنهنگ وطلاطم گرداب                 زپای موج صدف گیر قهرمان برخیز  
رهاکن ازکف کفتار پیردخت صغیر                زقال و قیل  دغا عقد ناکسان  برخیز
مباش  ایمن  از افسون دشمن مکار                 پی رهایی ازین رنج بیکران  برخیز


عبدالوکیل کوچی


برچسب‌ها: زن ای الاهه خورشید آسمان برخیز, عبدالو کیل کوچی, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی

تاريخ : شنبه پنجم بهمن 1392 | 15:52 | نویسنده : افغان

بیست سال است به دامان شما چنگ زده

در دوراهیّ جهان دخترک جنگ‌‌‌زده

بیست سال است به دنبال خودم می‌گردم

آی همسایه! کمک کن، نفسم زنگ زده

نذرتان باد دو چشمی که «هزاره» است، که شب

قسمتش را به سیاهیّ خودش رنگ زده

اسم‌تان حک شده با خون سرانگشت من است

روی هر تار که با حوصله آهنگ زده

بر ترک‌های دو چشمم گل و گنجشک بکش

لطف یک دوست به این پنجره‌ها سنگ زده

دست تاریک مرا پس نزن ای ماه غریب!

روشنی بخش به این خانة خرچنگ زده





زهرا حسین زاده


برچسب‌ها: لطف یک دوست, زهرا حسین زاده, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی

تاريخ : شنبه پنجم بهمن 1392 | 15:46 | نویسنده : افغان

مریز آبروی سرازیر ما را
به ما بازده نان و انجیر ما را

خدایا اگر دستبند تجمّل
نمی‌بست دست کمانگیر ما را
 

کسی تا قیامت نمی‌کرد پیدا
از آن گوشه ی کهکشان تیر ما را
 

ولی خسته بودیم و یاران همدل
به نانی گرفتند شمشیر ما را

ولی خسته بودیم و می‌برد توفان
تمام شکوه اساطیر ما را
 

طلا را که مس کرد، دیگر ندانم
چه خاصیتی بود اکسیر ما را


محمدکاظم کاظمی


برچسب‌ها: به ما بازده نان و انجیر ما را, محمدکاظم کاظمی, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی

تاريخ : شنبه پنجم بهمن 1392 | 15:44 | نویسنده : افغان

سازی بزن که دیر زمانی است نغمه‌ها

در دستگاه ما و تو شیون درست شد

دستی بده که ـ گرچه به دنیا امید نیست ـ

شاید پلی برای رسیدن‌، درست شد

شاید که باز هم کسی از بلخ و بامیان‌

با کاروان حلّه بیاید به سیستان‌

وقت وصال یار دبستانی آمده است

بویی عجیب می‌رسد از جوی مولیان‌

سیمرغ سالخورده گشوده است بال و پر

«بر گِردِ او به هر سر شاخی پرندگان‌»

ما شاخه‌های توأم سیبیم و دور نیست

باری دگر شکوفه بیاریم توأمان‌

با هم رها کنیم دو تا سیب سرخ را

در حوضهای کاشی گلدار باستان‌

بر نقشه‌های کهنه خطی تازه می‌کشیم

از کوچه‌های قونیه تا دشت خاوران

تیر و کمان به دست من و توست، هموطن

لفظ دری بیاور و بگذار در کمان‌


محمدکاظم کاظمی


برچسب‌ها: شاید پلی برای رسیدن‌, درست شد, محمدکاظم کاظمی, شعرافغانی, غزل افغانی

تاريخ : شنبه پنجم بهمن 1392 | 15:36 | نویسنده : افغان

این پیاده می‌شود، آن وزیر می‌شود

صفحه چیده می‌شود، دار و گیر می‌شود

این یکی فدای شاه‌، آن یکی فدای رُخ‌

در پیادگان چه زود مرگ و میر می‌شود

فیل کج‌روی کند، این سرشت فیلهاست‌

کج‌روی در این مقام دلپذیر می‌شود

اسپ خیز می‌زند، جست‌وخیز کار اوست‌

جست‌وخیز اگر نکرد، دستگیر می‌شود

آن پیاده ی ضعیف ،راست راست می‌رود

کج اگر که می‌خورَد، ناگزیر می‌شود

هرکه ناگزیر شد، نان کج بر او حلال‌

این پیاده قانع است‌، زود سیر می‌شود

آن وزیر می‌کُشد، آن وزیر می‌خورد

خورد و برد او چه زود چشمگیر می‌شود

ناگهان کنار شاه خانه‌بند می‌شود

زیر پای فیل‌، پهن‌، چون خمیر می‌شود

آن پیاده ی ضعیف عاقبت رسیده است‌

هرچه خواست می‌شود، گرچه دیر می‌شود

این پیاده‌، آن وزیر... انتهای بازی است‌

این وزیر می‌شود، آن به‌زیر می‌شود 


محمدکاظم کاظمی


برچسب‌ها: این پیاده می‌شود, آن وزیر می‌شود, محمدکاظم کاظمی, شعرافغانی, غزل افغانی

تاريخ : چهارشنبه دوم بهمن 1392 | 19:55 | نویسنده : افغان
ای دل زحال خسته دلان بی خبرمباش    در کارهای  خیر جهان بی اثر  مباش
در تنگنای  حادثه  زار و زبون  مشو    اندیشه خطر  مکن  و بی  خطر مباش
درپای موج تا نروی کی رسی به در     بیم ازنهنگ وموج مکن بی گهر مباش
در کوره راه پیچ وخم سخت روزگار    تا  خاک  رهگذر نشوی  را هبر مباش
بال همای   قله   نشین   زمانه   شو     چون مورکی خزیده وبی بال وپرمباش
با چشم دل به چشمه خورشید مینگر     بیدار شو اسیر  شبی  بی  سحر مباش
رو شنگری همیشه بود کار عاشقان     عکس  فروغ  جلوه  شمس  قمر مباش
با صبر وپایداری شود سنگ وکیمیا   « چون زرشدی بفرق کسی تاج سرمباش»
گررهروی بسنگ زنندت غمین مشو    چون گل  بخند و شاخچه بی ثمر مباش
پیو سته  باش مرهم  دلهای عاجزان     نتوان  اگر  دلی خوش وبیداد گر مباش
در راه رستگاری بیچاره گان بکوش    محکوم  راه   نیمه  تمام  سفر   مباش
در رهگذار عشق  نخستین  واپسین     ثابت قدم به خویش وبه فکر دگر مباش
در دستگاه قدرت نا  پا  یدارخویش     غافل  زروز  داوری  داد  گر   مباش
اینعمربی ثبات چو شمعیست رویباد     مغرور همچو  یک نفس مختصرمباش
آسایش جهان همه آذین  الفت  است    آسو ده  خیال  درین   رهگذر    مباش
فهم سخن زابله طمع کردن ابلهیست   آیینه  دار  کور  و سخنگوی  کر مباش
ضد تغیر و ربط زابنای عالم  است    چون موج پر خروش رو مستقر مباش
                                                                    عبدالو کیل کوچی


برچسب‌ها: خسته دلان, عبدالو کیل کوچی, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی

تاريخ : چهارشنبه دوم بهمن 1392 | 19:53 | نویسنده : افغان

             شمیم عشق

ببین که چرخ  فلک با  نهیب بی  پایان
« ستاره میکشد ،  آفتاب  می  روید »
فروغ جلوه ء هستی نمی شود خا موش
غروب می میشود وماهتاب می  روید
اگر به  کینه  لگد  مال  میکند  گل را
ولی زرگرگ گل عطرناب می  روید
به خشم زیر و زبر میکنند  گلشن  را
مگربه هروجب آن ، گلاب می  روید
به باغ می شکند قامت صنوبرو کاج
به راغ سروروان بیحساب می  روید
به تند باد حوادث بدشت و کوهساران
همای می کشد ، آنجا عقاب می روید
سرود زند گی هرگز نمی شود ساکت
شمیم عشق درین  پیچ  و تاب می  روید
هنوز ریشه در آب است وباغ پا برجای
ثمر زفطرت  این خاک و آب می  روید
دمیکه کنده شودریشه های کینه و جنگ
نهال صلح  به رنگ  شباب  می  روید
خزان  سرد سر آید  ، رسد بهار   امید
در خت  بارورش پر شتاب  می  روید
عبدالو کیل کوچی


برچسب‌ها: شمیم عشق, عبدالو کیل کوچی, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی

تاريخ : چهارشنبه دوم بهمن 1392 | 19:50 | نویسنده : افغان

ملت آزاده

ای ملت آزاده  به پا  خیز به  پا  خیز      ای مردم   آواره   زجا  خیز زجا   خیز
بر  خیز که غم دیده وافتاده تویی  تو       در روی  جهان  از همه بیچاره تویی تو
پامال  ابر قدرت   همسایه تویی   تو       در غربت و آواره  به هر قاره  تویی تو
                          با قاطبهء  مردم  آزاده   به  پا خیز
                          ای ملت آزاده  به پا خیز به پا خیز
ازخیزش تواین غم واین غصه سرآید       از جنبش تو نصرت و  فتح  و ظفر آید
خور شید دگر باره درین بام و در آید       مگزار     که    ابر سیه   بار دگر آید
                         برخیزبه هرشهرودهات همه جاخیز
                         ای ملت  آزاده  به پا خیز به پا خیز
برخیز که تا خسته  ورنجور  نباشی       آماج     بلا    زخمیء  ناسور    نباشی
زیر اثر و مفلس  و  مجبور  نباشی       آواره     واز  خاک  وطن   دور نباشی
                          از بهر نجات وطن  خلق خدا خیز
                          ای ملت آزاده به پا خیز به پا خیز
تادشمن مکاره درین خطه درآمیخت       مور وملخ  مار وزغن بر سر ماریخت
از روی زمین وزهواموج بلاریخت      خون من وتو بود که اندر همه جا ریخت
                        برجنگ تروریزم تجاوزبه فراخیز
                        ای ملت آزاده  به پا خیز به پا خیز
تا مردم این خانه کاشانه خموشست       تا شرفهء  پای پل بیگانه به گوش است
دشمن پی تحمیق رذیلانه بکوشست      خودکوزه خودکوزه گروکوزه فروشست
                        بر خورددوگانه نکند درد دوا خیز
                        ای ملت آزاده  به پا خیز به پا خیز
هرچندکه ره پرخم پیچست خطرناک      آسان  نبود  حاصل آزادییء این خاک
تاکی دل پر غصه بود دیده ءغمناک     ره چیست   ره جنبش سازنده وبی باک
                        با جنبش سازنده ورزمنده به پاخیز
                        ای ملت آزاده به پا خیز به پا  خیز
برخیز بپا صاحب این خانه توهستی      توصاحب این گنج به ویرانه توهستی
محتاج  پیء کمک بیگانه  تو هستی      قربانیء  این  جنگ محیلانه توهستی   
                        برکش وطن از تهلکهء دام بلا خیز
                        ای ملت آزاده به پا خیز به پا خیز
برخیزکه ازچهارسودشمن بکمینست      آزادی هستی همه درشک یقین ست
ازخیزش ازجوشش توفتح قرین ست      برخیزفقط راه برون رفت همینست
                        با خلق ستمدیده ومردان خدا خیز
                      ای ملت آزاده به پا خیز به پا خیز
برخیز پی دانش وتعلیم وهنر کوش      ازبهرشگوفاییء این کوه وکمر کوش
اندر پی آسایش و ابنای  بشر کوش     بادست زبان و قلم وچشم بصر کوش
                       ازتیره گی وتار سوی روزنه هاخیز
                       ای ملت آزاده به پا  خیز  به  پا خیز
برخیزکه تایکدل یک پارچه  باشیم      همبسته   و هم  سنگر وآراسته باشیم
فتح ظفرازماست اگرخواسته باشیم      آزاد وسر افراز  و سر افراشته باشیم
                          با مردم آزاده پیء صلح وصفا خیز
                          ای ملت آزاده به پا  خیز به پا خیز
برخیز تواین جامعه  آزاده نگهدار    این مشعل  افر وخته  را تازه نگهدار
وین پرچم آزادگی افراشته نگهدار    خاک وطن از دشمن وهمسایه نگهدار
                  با دوستی  و همد لی  و مهر  وفا خیز
                  ای  ملت  آزاده  به  پا خیز به پا خیز

عبدالوکیل کوچی


برچسب‌ها: ملت آزاده, عبدالو کیل کوچی, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی

تاريخ : چهارشنبه دوم بهمن 1392 | 19:41 | نویسنده : افغان

                           شرار عشق
بازهم جوشنی به برزده یی     به گل وگلشنی  شرر زده یی
می روی بهر کشتن عاشق      فکرعاشق کشی بسرزده یی
                    با ده در خرمن شکر زده یی
                    تیر عشقی که برجگرزده یی
 از غمت بی قرار و نا لانم      چشم خونین و دل پریشانم
 درپیء شوق وصل دیدارت     در همه زندگی به ار مانم
                  شعله در کوه  بحر بر زده یی
                  جلوه درلعل ودرگهر زده یی
 بی توبرمن جهان نمی زیبد     باراین سربجان نمی زیبد  
 بی رخت ماه اختر خورشید     به تن  آسمان  نمی  زیبد
                   پرده بر اختر و قمر زده یی
                   خنده بر قله و صحرزده یی
 ایرخت جان جان و جانانم     دین وآیین وکفر و ایمانم
 چونتوهستی پناه زندگی ام     فارغ از کافر و مسلمانم
                  تا به باغ دلم توسر زده یی
                  سوی این آشیانه پرزده یی
عبدالو کیل کوچی  


برچسب‌ها: شرار عشق, عبدالو کیل کوچی, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی

تاريخ : شنبه چهاردهم دی 1392 | 5:42 | نویسنده : افغان

ا شــــک یـتـیــــــــم
ای وطـن جـا نم بـقـربا نـت، بـه هجـرا نت قســم
بهـــرمظـلـومـا ن وبـراشـک یـتـیـمـا نت قــســـم
ظـا لـمـا ن رحمی نکــردند، بـرجـوان وپـیــرتـو
لا له سا ن غرقـه بخـونـی، برشـهیــدا نت قســـم
مـردم بـیـچــاره ات، بـا درد و رنــج بـیـشــمـا ر
بـرغــم بـیـچــا رگا ن و مـســتـمـنـدا نـت قـســـم
هــرچـه را زیـبــا بـبـیـنـم، دردیــا ردیــگـــرا ن
یـا دمـن آیــد زتــو، بـردشــت و دامـا نـت قســـم
ســوزوافـغــا نـم زدرد ت، تــا ابـــد دا رد د وا م
تا کـه جـان دارم بـتـن، برسـوزوافـغـا نـت قســم
حـیدری خـواهـدزیـزدان، تـا زلـطـف بی کــران
بیـنـد ت آبـا دوخـوش، بـرشــاه مـردا نــت قســم
پوهنوال داکتر اسدالله حیدری
۲۸ می ۲٠٠۵، سد نی


برچسب‌ها: آا شــــک یـتـیــــــــم, داکتر اسدالله حیدری, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی

تاريخ : شنبه چهاردهم دی 1392 | 5:39 | نویسنده : افغان
 آ زا د ی افغانستان

یاد ایـامی کـه هـجـران، دردل من جـا نـداشــت
دوری میـهن بـفکــرم، منـزل ومأ وا نـدا شــــت
رفـــت وآمد ها به هرسـوی وطـن، بـی درد سـر
دشت ودا ما نش همی،آ شوب وغا رتها ندا شـت
مردما ن کشورم با هـم یکی، چون جســم وجـان
وحد ت ملی ما را، کـس دراین د نـیــا نـدا شــت
ازبک و پشتون هزاره، تـا جک وهـم ُتـرکـَــمَـن
هر یکی با هـم بـرا در، کس بکس دعوا نداشـت
دو ســـــتا ن ِهمد گربـودی، قـزلــبـا ش وبـلــوچ
هیچ قـوم کـشــورم، بـا هموطـن غوغا نـدا شــت

 
غـیـرت افغـا نی ما ن، بود ش ا ُلگـوُدرجهــــا ن
شــاه امـا ن الله غا زی، آنـزمـا ن هـمـتا ندا شت
کرد حـا صل ا فــتخا ر ِ، آ زا دی ا فغا نـْسِــتا ن
ملــت وا لا ضمیرش، تـا ب ذ لـت ها نـد ا شــت
"حیــدری"میـکـن نثــار آ نهمـه مــردا ن، درود
کـز فـدا بنمودن جا ن، تـرس و وا ویلا ندا شــت

پوهنوال داکتر اسدالله حیدری
دهم اکتو بر۲۰۰۵، سد نی

 


برچسب‌ها: آ زا د ی افغانستان, داکتر اسدالله حیدری, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی

تاريخ : شنبه چهاردهم دی 1392 | 5:34 | نویسنده : افغان


جـفـــا ی روزگـــــا ر

 

شــده مـد تـی مـد یــدی، کـه زکـشـــورم بــدورم

زجـفـــای روزگـاران، نــبـــود د مـی ســــرورم

زفراقـش هـرشـب وروز، بکـنم فغـان وافسـوس

نه به دل قـــراردارم، به بـصـرنـمــا نــده نــورم

چکـنـم بـمـن بـگـوئـیــد، بــه کـجــا روم بــــدارم

همــه الــتـیـــا م دردم،هـمـه چـــارهء قــصــورم

 اگـرم شـود که روزی، بـرسـم به کـشورخویـش

بکــنـم سـجدهء شـکــر، بـه شـهـنـشـهی شـکورم

بـروحیــدری زعـجــزت، بـه درخــدا دعـــا کـن

کـه بـه یـدّ ِقـدرت اوست،غـم وشا دی وسـرورم

 

پوهنوال داکتر اسدالله حیدری

 ٦ سپتمبر، ۲٠٠۵، سدنی

برچسب‌ها: جـفـــا ی روزگـــــا ر, داکتر اسدالله حیدری, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی

تاريخ : شنبه چهاردهم دی 1392 | 5:31 | نویسنده : افغان

با رنج و مِحَــن

این چه شوریست که درمُلک ووطن می بینم
جــا نیــا ن را همــه درصـدرچـمــن می بینم
هــرکـه خــواهــد کـه کـنـد کـار برای مـردم
مـــورد حـمـلــهء صـد زاغ وزغــن می بینم
بــس بـه نـاحــق بکـشـتـنـد هــزاران مظلـوم
همـه جا سرخ زخـون د شت ودمــن می بینم
خلـق وپرچـم که بُـدی پیـرو مارکس و لیـنـن
زیــر دولِ بُـــش وتـونی بـه اتـــــن می بینم*
آنکـه بـا ریــش درازش بخـورد پـول جـهــاد
صاحب جــاه ومقــام، بــاغ وچـمــن می بینم
وآنکـه بـا میـخ به سرکوفـت هـزاران مسـلـم
در صـف اول دولـــت بــه ســخـــن می بینم
گـفـت ابـلیـس بـه یـاران بزنیـد چــا ل نــوی
چــون شما دشمـن سر سخـت وطـن می بینم
بشـویــد جمـع هـمــه قاتــل وجـا نی یکـجـــا
ا ئـتــــلا ف هـمـــــه دزدان کـهــــن می بینم
ایـن چه مُود یسـت که درخـاک عـزیـزافغان
ریـش ونکـتـا ئی ولـُنــگی و چـپـــن می بینم
شده عمـری که زهجــران وطـن می سوزی
تا به کی"حیــدری" بـارنـج ومِـحَــن می بینم

پوهنوال داکتراسد الله حیدری
۳۰،۰۵،۲۰۰۷، سدنی

*- تونی بلیرصدراعظم انگلستان وجورج بُش رئیس جمهور امریکا

استقبال ازشعر حضرت حافظ با مطلع:
این چه شوراست که دردورقمرمی بینم


برچسب‌ها: با رنج و مِحَــن, داکتر اسدالله حیدری, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی

تاريخ : شنبه چهاردهم دی 1392 | 5:28 | نویسنده : افغان


 

را ه  ثـــــوا  ب

 

دانی که چیست عـزت، در ملک خویش بـــود ن

بـا د وستــا ن نشستــن، ا زخصــم رو نـمـــود ن

آســا یش روا نــت، ا ین بــا شــد ا ی بــــرا د ر

د ر قـلــب آ شــنــا یــا ن، را ه صفــا گـشـــود ن

کی بــوستــا ن اغـیــا ر، ا لـفــت پذ یـر حا لست

کــــزنــا زُبــوی میهـــن، آ نجــا گــلی نـد یــد ن

را ه صــلا ح نــبود، د ر سَیــــر زنــد گــــــا نی

هـــرآ نـکـه  آ زمـــود ی، تکـــرا ر آ زمـــود ن

 

بهـــر خــوشی نــا کــس، یــا بــهـر چا پلـــوسی

ا فـرا د بی خـرد را، بیـش ا زحــد ش سـتــود ن

را ه ثــــوا ب بــا شــد، بــا د وسـتــا ن مُـــروّت

ا زاهل کین و غـیـبـت، خود را جــد ا نـمـــود ن

هـرچـند میـتـوا نی، کـن حـیـد ری تـو کــوشــش

بهر رضا ی یـزدا ن، زنـگ ا ز د لــی زد ود ن

 

پوهنوال داکتر اسدالله حیدری

۳۱ اکتوبر۲۰۰۵، سـدنی

 

 

برچسب‌ها: را ه ثـــــوا ب, داکتر اسدالله حیدری, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی

تاريخ : شنبه چهاردهم دی 1392 | 1:57 | نویسنده : افغان


با این همه تشویش خدا را دیدم
یعنی که تمـام آیـه هـا را دیدم

شعرم بخدا ترک ترک میسازد
با سازش خود پیاله ها را دیدم

کافر به کجا رسد که دریا باشد
جاییکه من آن نشانه ها را دیدم

دزدیده تمام خواب و معنایم را
معناییکه من جوانه ها را دیدم

دی گفتم وگفتی که کجا ها رفتی
ای خواب تو دانی که کجا را دیدم

آندم نشود که باورت گشت زمین
من چهره ی آدم وحــوا را دیدم

رامین رحیمی


برچسب‌ها: رامین رحیمی, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی

تاريخ : چهارشنبه بیست و دوم آبان 1392 | 19:17 | نویسنده : افغان

سلام...!قاصد حال و هوای بارانی
هجوم بسط سرآغاز و قبض پایانی
نگاه روشن مهشید بر کویر نَفَس
صلاح صبح سلامت،شکوه ایمانی
چه گویم از غم و دردم به موج چشم ترم
که درد سرد دلم را نگفته می دانی
کمی "سکوت سیاهم" کمی "غریو سپید"
کمی به "شب" زده دل را کمی "زمستانی"
میان هجمه ی شوق بهار...پاییزم
فتاده خطِّ عبورم به دام حیرانی
گرفته رنگ کبودی رواق رویایم
شکسته بال خیالم به خط بطلانی
سقوط حیله ی تردید بر حریم دلم
کشانده پای شبم را به این پریشانی
ولی چه غصه اگر شب حجاب ره باشد
تویی که آخر راهی تویی که می مانی
"مسیر عشق" خمیده اگر به "مسلخ غم"...
"سیاق تازه" بیاور برای سامانی
نشسته "گرد رکودی" اگر به "تاب قلم"
"تَبي" بده که غزل را کشم به "پویانی"
ازین سرانه ی ابلق بیا رهایم کن
مرا به "خیمه ی سبزت" ببر به مهمانی
جهان نشسته نظاره به باور نَفَست
که روح تازه به فجر دَمَش بتابانی
کجا تلاقی چشمان کور من باشد؟
به روشنای رخ ات ای "طلوع رحمانی"


برچسب‌ها: قاصد بارانی, محمدباقر راشدی, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی

تاريخ : چهارشنبه بیست و دوم آبان 1392 | 19:13 | نویسنده : افغان

یلدا شکسته شد به تقلّای نورَسی،

آهسته رسته بود به زیر لوای تو

خواندند با نوای اذان و اقامه ای،

تا ژرفنای موج تنش از خدای تو

آغشته بود هر نفس از حسِّ بودنش،

با یک سعادتی که سپیدی محض بود

گویی به روی شانه ی او آشیانه داشت،

رنگین ترین فسانه ی زرّین هُمای تو

در امتداد خط سیاهی لحضه ها

پر می شگفت شوق سرودن به باورش

حسی گران به سقف دلش پای می کشید،

مشَاطه گون و مُرتزق از اعتلای تو

در بستری پَرَند به پالیز جان او،

پا می گرفت ملجاء تنویس واژه ها

هر خِشت یک هجا به موازات نام تو،

شد یک عمارتی که به دل مبتلای تو

چون زورقانه ای که به بالین موج ها،

رقصنده میشود به هیاهوی یک نشیب

لغزان به روی پهنه ی ذهنش کشیده شد،

طرحی ز عشق و باور و از ابتغای تو

اشراق تازه ای به درازای سایه ها،

تابید بر مدار قفس های تیرگی

با روشنای چشم تو مستانه ی دِلَش،

پُل زد به رنگ بارقه ها تا سرای تو

تقدیر آسمانه اش از مرز واژه ها،

یک آسمان آبی بی قید و بند بود

وقتی که شب سرانه به شبدیز می کشید

مجنونِ بی هوا شده بود از هوای تو

هرچند بر نشد به تمنّای قامتت،

چشمان پر تلاطم بی ادعای او

اما به باورانه ی خود نقش می نگاشت،

با یک یقین نابِ نفس آشنای تو

شالوده ای ز عشق تو و شوق حرف ها،

دردی عجیب در تن و جانش نشانده بود

"چیزی شبیه معجزه" شد در روان او،

شاعر شد از تمام وجودش برای تو


برچسب‌ها: چیزی شبیه معجزه, محمدباقر راشدی, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی

تاريخ : چهارشنبه بیست و دوم آبان 1392 | 18:55 | نویسنده : افغان


نا لـــــــهء شبگیـــــر

زیـســتـن د ر حـــرم پــا ک تـو، تـقــد یــرنبــود
ورنـه عــزم سـفـر، ا زکـوی تـو، تـد بیــر نـبـود
خا کـت ای میـهن مــن، مد فـــن آ با ی منســـت
هـرگــزم د رد  فــرا ق تـو،بـه تـصـویــرنبــــود
ا ز زمـــا نیــکــه تـرا کــــرده رهـــا و رفـتـــــم
هـرچه د ید م به جـزا ز، حلقــهء زنجـیــرنبـــود
ا ی کــه میـنــوی همــه عا لــم هـستــی،هـستــی
کا ش هجرا ن تویک لحظـه، بــه تــفکـیــرنبــود
د ل مــن گــوهــر پـا کـیـسـت کـه ا ز دوری تو
شــب وروزش هـمه، بی نـا لــهء تکــبـیــرنبــود

 
ســـا لهــا شــد سپــری، بهـــر مــدا وا ی د لــــم
هیـچ چـا ره مگــرم، نــا لــهء شبــگــیـــر نبــود
چــه کــند حیــد ری، ا زسـوزفــرا قــت مـیـهــن
کـه د را یـن ســوخـتـنـش، ذ رهء تـقـصیــرنبــود
 
 ٦جنوری ۲۰۰٦، سد نی







 


برچسب‌ها: نا لـــــــهء شبگیـــــر, داکتر اسدالله حیدری, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی

تاريخ : چهارشنبه بیست و دوم آبان 1392 | 18:37 | نویسنده : افغان


 

استقبال ازشعرحضرت حافظ علیه الرحمه با مطلع:

این چه شوراست که دردورقمرمی بینم

هـمـه آ فــا ق پُـرازفـتـنـه وشــرمی بینم

 

اوضـاع وطـن

 

این چه شوراست که در مُلک ِپدر می بینم

هـمـه جا قـا تـل وجا نی وسـمر*می بـیـنـم

بهـریک لـقـمـهء نـان،اکـثــرمـردم محـتـاج

غـا صبـا ن ِحـق مـلـت ،هـمـه کـَرمی بـینم

پولداران همه درعـیش وبه عِشرت سرشار

بـیـنـوا یـان هـمه را، خـا ک بسـرمی بـیـنم

جَـوربـی حـد بـســرمـرد م ِمـظـلـوم ِوطــن

ز قـوی پـنـجـه وازصـا حـب ِزَرمی بـیـنـم

جــا نـیـان بـهــرچـپـا ول بـهـم پـیــونـد نـد

کودک وپـیـروجـوان،خـون ِجگـر می بینـم

عـالـم و فـاضـل مـیهـن،درهـجـران وفراق

جـاهـلان راهـمه با قـدرت وفـَــرّمـی بـیـنـم

پــا رلـمــان وطـنـم،ا کـثـرشـان نـا دانــــان

هـرکه دانـا سـت ورا،خــا ر ِبَصرمی بـیـنم

هـرکه خـواهـد که کـنـد خـدمـت ما م ِمیهـن

مــورد پـرسـش صـدعــا ق پــدرمـی بـیـنـم

آ نکـه وجـدان نـفـروشـد بـه پَــونـد ودا لـــر

هـمچـو"رنگـیـن وملا لـی"پس دَ رمی بـیـنم

آنکه لایق بود ش حلـقهء دار،چون"صدام"

خا طـر آسـوده بسـر تـاج ِظـَفـَـر می بـیـنم

طـا لـبـا ن را که بُـَونـد نـوکــردا ل ودا لـر

دشــمـن عـلــم وتــرقی وهُــنــر می بـیـنـم

حا فـظا!هیچ ندیدی توچـنـین وضع خراب

حـا ل ا ین ملت معصوم ،به خطرمی بـیـنم

"حـیـدری"بهـروطـن راه دعـا پیـش بگیـر

که مـن ایـن راه تــرا پُــرزا ثـَـر می بـیـنم

 

*سمرــ  شب ،تاریکی وسیاهی شب

 

پوهنوال داکتر اسدالله حیدری

بیست وهشتم ماه می ۲٠٠٧،سدنی

آسترالیا

برچسب‌ها: اوضـاع وطـن, داکتر اسدالله حیدری, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی

تاريخ : شنبه بیست و هفتم مهر 1392 | 11:57 | نویسنده : افغان

رسید یک پرنده در آسمان آبی

زیبا و پرترنم مثل بهار نابی

 

خندید و باز کرد او بال و پر قشنگش

رنگین‌کمانی از عشق دنیای رنگ‌رنگش

 

طراح زندگی شد با یک مداد رنگی

سبز و سفید و قرمز در دفتر قشنگی:

 

خورشید گرم تابش،‌ خورشید غرق خنده

یک سرزمین سرسبز، یک لانه پرنده

 

لغزید دستهایش بر جای جای دفتر

بنوشت قصه‌هایی از شاخه، از کبوتر

 

فردای روشنی هست در دستهای پاکش

وقتی که می‌نویسد از عشق تابناکش

 

در چشمهای نازش دیدم طلوع دیگر

صبح قشنگ و نابی در یک شروع دیگر

زینب بیات


برچسب‌ها: زینب بیات, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی, رسید یک پرنده

تاريخ : شنبه بیست و هفتم مهر 1392 | 11:56 | نویسنده : افغان

حالا دلم به كوه دماوند مي‌زند

اين لحظه را به سوي تو پيوند مي‌زند

در چارچوب ساده‌ی اين آسمان سبز

تصویری از تو را به دلش بند مي‌زند

شب ساكت است و ماه و تماشا و آسمان

چشمان عاشقش به تو لبخند مي‌زند

تصوير ناتمام و قدمهاي سركشم

گلگشت آشنا به سمرقند مي‌زند

با قامتي بلندتر از رودخانه‌ها

در خاطرش به دامن هلمند مي‌زند

مريم به خواب ناز شد و ساره نيز هم

مادر نشسته قافيه را بند مي‌زند

تهران، شهریور ۱۳۸۴

زینب بیات


برچسب‌ها: زینب بیات, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی, تصویری از تو

تاريخ : شنبه بیست و هفتم مهر 1392 | 11:55 | نویسنده : افغان

باران مهر و رحمت بارید در دیارم

کوچید یک غروب خاموش از کنارم

اینک دوباره حسّ نزدیک و روشن شعر

حس سرودن عشق، گل کرد بر مزارم

پلک دلم گشودی، با مهرم آزمودی

ای فصل پاک و روشن، ای صلح در بهارم!

در چشمهای غزنه، در آسمان کابل

یک شعله از عبورم، یک شعر از گذارم

آری غریبه! اینجا این سالهای تنها

در کوچه‌های بن‌بست عمری است رهسپارم

فردا به یمن ماندن در روشنای مهتاب

با کلکهای عاشق من عشق می‌نگارم

تهران، 1381

زینب بیات


برچسب‌ها: زینب بیات, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی, فصل روشن

تاريخ : شنبه بیست و هفتم مهر 1392 | 11:53 | نویسنده : افغان

می‌کشاند مرا به سمت خودش باز از لابه‌لای شب‌بوها

با دو دستان پُرطراوت خویش می‌رهاند مرا در آن‌سوها

آن‌سوی آبی تماشایی آن سوی لحظه‌های بی‌پایان

آن‌سوی جلوه‌گاه چشمانش تا قدمگاه سبز آهوها

چشم تا چشم تا که کار کند این تو هستی که می‌شوی تکرار

از تکاپوی تازه‌ی گل یاس تا بلندای سبز ناجوها

صبحدم این تغزل زیبا با هجوم صدای گنجشکان

باز پژواک نام روشن توست در عبور خوش پرستوها

آمدی در دلم جوانه زدی و نشستی و آشیانه زدی

و نشاندی به روی لبهایم زمزم دلنشین یاهوها

پشت این چارچوب ساده منم خسته و بی‌قرار و سرگردان

و نگاهی که می‌گشاید پر، می‌شود دور از این هیاهوها

فروردین ۱۳۹۰

زینب بیات

 


برچسب‌ها: زینب بیات, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی, از لابه‌لای شب‌بوها

تاريخ : شنبه بیست و هفتم مهر 1392 | 11:52 | نویسنده : افغان

صفا و همدلی‌ات، باز میهمانم کرد

و با عبور ترنّم ترانه‌خوانم کرد

همیشه همچو غباری به روی آینه‌ام

ولی شمیم تو باغی از ارغوانم کرد

دریچه‌ای بگشودی به روی صبح بهار

بمان که چشم تو یک صبح ناگهانم کرد

ندای مردم آواره‌ام به روز وداع

قصیده‌خوان غم و اشک بی‌امانم کرد

سپیدة قدمت از کدام سمت دمید

که شاعر سحر و صبح مردمانم کرد

۱۳۸۱

زینب بیات


برچسب‌ها: زینب بیات, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی, صبح ناگهان

تاريخ : شنبه بیست و هفتم مهر 1392 | 11:51 | نویسنده : افغان

یک طلوع سبز در دشت و کنار

یک شروع تازه در یک نوبهار

سبزه‌های رسته از خاک وطن

لاله‌های برشده از این دیار

آسمان تصویری از سیمای گل

زندگی سرشار از بوی انار

در فراز سبز گنبدهای دور

ایستاده دختران شهریار

یک جهان لبخند و شور زندگی

خوش نشسته بر لبان این نگار

می‌رود اینک به سوی دشتها

در هوای خوب شهر قندهار

در میان موج رنگارنگ گل

کرده در دستان خود چوری قطار

شهرزاد قصه‌های زندگی

گل بریز و گل بپاش و گل بکار

۱۳۸۷

زینب بیات


برچسب‌ها: زینب بیات, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی, شروع تازه

تاريخ : شنبه بیست و هفتم مهر 1392 | 11:48 | نویسنده : افغان

روزنامه‌ها، خبر، باز بمب و انتحار

کوچه‌های کابل و بلخ و شهر قندهار

مادری دویده است سمت در به جستجو

کودکان من کجا! غرق بازی و شکار!

آسمان چقدر زود،‌ رنگ و روش می‌پرد

آسمان چقدر زود گشته است بی‌قرار!

شب و صبح بر دلش، بخیه های غم زده است

شوهری که رفته است روی مین و انفجار

سوزن‌اش به روی گل، ‌برگ های سبز و زرد 

می‌زند تمام شب نقش‌های ماندگار

آن کنار آهویی جست و خیز می‌زند

یک طرف درخت و گل، دست زن و عشق و کار

صبحدم رسید و او تازه خواب می‌رود

صبح روی دستهای او گشته است آشکار

زندگی دوباره باز شور و شر گرفته است

در درون رگ‌رگ‌اش عشق می‌شود دچار

دختری درون دشت، مادری به کوچه‌ها

نان و تکری‌ای به سر، بوی نان و کار و بار

کودکی که می‌دود سمت سبز زندگی

کودکی که می‌خرد یک سبد پر از انار

باز هم خدای من، ‌در بهاری از امید

می‌کشد جوانه‌ا ی روی دست یک چنار

6 خرداد 1391

زینب بیات


برچسب‌ها: زینب بیات, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی, نقش های ماندگار

تاريخ : شنبه بیست و هفتم مهر 1392 | 11:44 | نویسنده : افغان

دوباره آمده در شهر نابِ آیینه

و زندگی‌ش پر از آفتابِ آیینه

دو گوشواره، دو گیلاس سرخ در گوشش

دو رشته گيسوي او گشته قاب آيينه  

به گونه‌های گل سرخ، باز رنگ کشید

و خواست بوسه‌ای از ماهتاب آیینه

در امتداد نگاهش خطوط روشن مهر

کشیده در دل شبها‌ شهاب آیینه

چه روزها که دو چشمش  پر از تبسم و شور

شده است زمزم ناب و شراب آیینه

دوباره بانوی شرقی و این کرشمه و ناز

یقین کنم که شده انتخاب آیینه

مشهد، 27 مهر 1391

زینب بیات


برچسب‌ها: زینب بیات, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی, جلوه‌ای از احساسات یک زن

تاريخ : دوشنبه یکم مهر 1392 | 21:34 | نویسنده : افغان

 مـــــا در و طـــــــن

هــرآ نکــس مـیهــنـش ا فـغــا نـْسِـــتــا ن ا سـت
هــمـــه ا فــغـــــا ن وا زیــک بـوسـتــا ن ا سـت
ا گــــرتــا جـــــک بُــــَود ا زبــــک، هـــــزا ره
هــمـــه زیـبــا گـلــی یــک گـُـلـْسـِـــتــا ن ا سـت
 قـــزلـبـاش وبــلــوچ،پـشـــتــون وتـــرکـــمــــن
هــمـــه بـا هــم بـرا در، جــســـم و جـا ن ا سـت
نــفــــا ق ســـــنـــی و شــــیـــعــــــه، بــــرا د ر
ز نـَیــَرنـگ هـــا ی شــیـطــــا ن زمــا ن ا سـت
ا گــــرحُــــب و طــــن، دا ری تـــو بـــر ســــر
نــگـــوئــی ســنــی و یــا شــیــعــگــــا ن ا سـت
نــدا رد آ نــکــه بــد خــوا هـــی، بــه کـــشـــور
بــه هــنــد وی وطــن، هــم مـهــــربــا ن ا سـت
نــبـــا شــــد اِ فــتــخـــــا ر قـــــوم بــــر قــــــوم
هــمــــه مـخــلـــــوق دا دا ر جــهــــــا ن ا سـت
نــدا رد بــــر تــــری، ا بــیــــض بــــرا ســـــود
کـه شـــرطــش د ر کــلا م الـلـّه، بـیـــا ن ا سـت
بــه تــقـــــوا بـــرتــــری حـــا صـــل بــگــــردد
نــه بــررنــگ و نـــژا د و نــی زبـــــا ن ا سـت
ا گـــــررَهـْـــــروشـــــــوی، د ررا ه یَــــــزدا ن
خـــوشــا، جــا یـت بهــشـــت جـــا ودا ن ا سـت
بــه حَـبـــلُ ا لـلـّه، تــوســـل جــــو عـــــزیــــزم
تــفـــرق نــهـــی وا ضـــح و عـــیـــــا ن ا ســت
نــگـــا هـی بــا بـصــیـــرت کـــن، بـه مــیـهـــن
چـنـیـن وضعــش بـه مـلـت، بـس گــرا ن ا سـت
ا زا یـن جــنــگ و بــلا ی خــا نــمـــا نــســـوز
یــتــیــمـــا ن وطـــن، بــی آ ب و نـــا ن ا ســت
خـــــدا را هــمــــوطــــن! د ســـتــــی بــهـــم ده
تـرا مـا د ر وطــن، خـــوا هــش چـنــا ن ا سـت
نـمــــا تـــأ مـیــــن ا مــنــیـــت، بـــه کــــشـــور
کـه بـی ا مـنـی خــود ش، یکـســرزیــا ن ا سـت
بــکـــن خُــنــثــی، تــو مَـکــــر د شــمـنـــا ن را
کـه د شـمـــن د ر لــبــا س د وســــتـــا ن ا سـت
بــزن کــوبــنـــده مُـشــتـــی بـــــر دهـــــا نـــش
کـه بـا شــد یـا د وی، تــا ا یــن جـهـــا ن ا ســت
تـَــمــنـــــا "حــیـــد ری" د ا رد، ا لــــهــــــی' !
رســا نـش بــروطــن، چــون نــا تـــوا ن ا سـت
بـکـــن خــا کــــش تـــو د ر دا مــــا ن، مـــا در
ورا ، ا یــــن آ رزو، د رد ل نـــهـــــا ن ا ســت

پوهنوال داکتر اسدالله حیدری
١١می٢۰۰۳، سد نی

 


برچسب‌ها: مـــــا در و طـــــــن, داکتر اسدالله حیدری, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی

تاريخ : دوشنبه یکم مهر 1392 | 21:29 | نویسنده : افغان
مــا درزیبــای مـن

ای ملک بی همتا ی من، ازمن چرارنجیده ای ؟
ای مأ من آ بـای من،ازمن چــرا رنجـیـــده ای ؟
بودی به هــردردی مـرا، ای میهـنم داروهـمیش
حالا که مـن آواره ام، ازمـن چـرا رنجیـده ای ؟
در سـا یهء مهـرت بُـدم،از دسـت نا اهلا ن دون
ترکـت نمـودم ازجـفـا، ازمـن چـرا رنجیده ای ؟
خـواهم ز یـزدا ن قـد یر، تا بیـنمت ای دلـپـذ یـر
شا داب وخرم با صفـا،از من چـرا رنجیده ای ؟
امید که خا کت را به چشم،سرمه نمایم ای وطن
با شی تو هم مدفـن مرا،ازمن چـرا رنجیده ای ؟
شد "حیدری"مجنـون تو،ای مـا درزیـبــا ی مـن
گیرش تودرآغوش خود، ازمن چرارنجیـده ای ؟

 پوهنوال داکتر اسدالله حیدری

 اول دیسمبر ۲٠٠٦، سدنی

برچسب‌ها: مــا درزیبــای مـن, داکتر اسدالله حیدری, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی

تاريخ : دوشنبه یکم مهر 1392 | 21:26 | نویسنده : افغان


شـکـسـتـه پــــر

چـرا تـوای شکـسته پر، روبخــدا نـمی کـنی؟
برا ی دردورنـج د ل،چـرا دعـا نـمـی کـنـی؟
چو گشته ای زلا نه دور،به پیش خا لق غفور
به وقـت سـجـدهء سـحـر،شـورو نوا نمی کنی
ز آه و نـا لـهء د لـت، خـدا ست بـا خبرهمیش
به نم نم  ِسـرشک خـود،خـدا رضا نـمی کـنی
زصـد ق ِدل اگـر کـنی،رو بخـدا ی مهـربا ن
چـرا روا تـوحـا جـتـت،ز کـبـریـا نـمـی کنی؟
سرشـک تـو بـود گهـر، بـه روی پر گـنا ه تـو
زآ ن سرشـک ِبا صفـا، مِسـت طـلا نمی کـنی
عـمر ببیـن که میـرود، چه تیـزتر زبرق وبـا د
زبـهــر کـا رآخــرت، سـعـی ِ بـجـا نـمـی کـنی
سـحـر زبـا غ رحـمـتـش، گـل مـراد خود بچین
به نیـمه ها ی شب زد ل،نـا لـه چـرا نمی کنی؟
اگر به نزد کردگا ر، شفیع کنی توهشت وچا ر
تو با ولا ی هشت وشش،سیـنه صفـا نمی کـنی
تو حـیـدری بـه نـیـم شـب، بـیـا د شـا ه کـربـلا
به پیـش خـا لـق جهـان، سـر به صـدا نمی کنی
 
دا کتر اسدالله حیدری،بیست وچهار جنوری٢٠٠٧ ،سدنی
 


برچسب‌ها: شـکـسـتـه پــــر, داکتر اسدالله حیدری, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی

تاريخ : دوشنبه یکم مهر 1392 | 21:22 | نویسنده : افغان
ســــرمــهء چــــــشـم

هـیچ ملکی به جهان، غـیـروطـن کـا رم نـیـسـت
کـه بجـز کـشـور مـن، هـیـچ خــریـدا رم نـیـست
نیست روزی که زدردش، نخــورم خـون جگــر
نیست یک شب که ز یا د ش، تن تب دارم نیست
کــا ش خا کـت بـشــود ســرمهء چـشـمم مـیهــن
دوستا ن دغـلـت، جـزبه بـصر، خـا رم نـیـســت
درد ها ی د ل ریـشــم بـه کـی گــویـم، مــا در ؟
کـه جزازتـود گـری، مؤنـس غـمخـوارم نـیـسـت
چه خـوش آ نوقـت، کـه درسـا یهء مهـرت بـودم
درفــرا قــت هــوس، رفـتــن گـلـزارم نـیــســـت

 
تـرک دا مـا ن تـو، بـا نــا لـه وا فـغـــا ن کــردم
حـیـف وصدحیـف ترا، قـد رت د یـدارم نـیـسـت
دشـمـنــا نـت زخــدا، مـحـووفــنــا مـیــخـواهـــم
جـزمحـبـا ن تـو، بـا خـصـم، سـروکارم نـیـسـت
دوری وهـجـرتوبـنـمـوده مــرا،هـمـچـون قـیــس
وزغـم ودرد تـو، جــزنـا لــهء بـسـیـارم نـیـسـت
خـا ک عـا لـم بـسـرم، گـربکـنـم بـا دچـه سـود ؟
حـیـدری جـزوطنـت، هـیـچ پـرسـتـارم نـیـســت

پوهنوال داکتر اسدالله حیدری
٢٣ اگست  ٢٠٠۵، سد نی



برچسب‌ها: ســــرمــهء چــــــشـم, داکتر اسدالله حیدری, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی

تاريخ : دوشنبه یکم مهر 1392 | 21:12 | نویسنده : افغان
مخمس بر شعر حضرت حافظ علیه الرحمه
با مطلع״ یارب! آن آهوی مُشکین به ختن باز رسان״


غـــزالان رمـیـــده


صلح وآرامـش میهــن توبه مـن بـازرسـا ن
آن غـزالان رمـیــده ، بـه دمـن بــازرســان
لالـه رویـان مـهــاجر به وطـن بــازرســان
یارب! آن آهوی مُشکین به ختن بـازرسـان
وان سَهی سرو روان را به چمن بازرسـان
- - - - -
حـا ل افـسـردهء مــارا بـه شـمیـمی بـنــواز
جـمع بـیـچـارهء مـارا بـه حـریـمـی بـنــواز
دردمـنـد یم دل مـارا، بـه نـد یـمــی بــنــواز
بـخـت پـژمـردهء مـارا ،بـه نسیـمی بـنــواز
یعنی آ ن جان زتن رفـته،به تـن باز رسـان
- - - - -
دردودرمان به کاهـل چـوبـه امـرتـو رسنـد
زحمت ورنج وهم حاصل، چوبه امرتورسند
غـم وشـادی به محفـل چو بـه امـر تورسنـد
ماه و خورشید به منـزل چو به امـرتورسند
یــار مهــروی مـرا نیـزبـه مـن بــازرسـان
- - - - -
دل زیـا د وطـن وفصل جـوانـی خـون شــد
زیکی یـار پـریـچـهــرهء جـا نی خـون شــد
وز بـه آ تـش کـشـی قـصـرامانی خـون شـد
د یـده هـا در طلـب لعــل یـمــانی خـون شـد
یا رب! آن کوکب رخشان به یمن بازرسـان
ای کـه از بـنـد تـوهـرگـزنـیـا بـیـم نـجــا ت
ما گـدای در تـو، لطف کن ازحُسـن ذ کـات
ازلـب لعـل چـویـا قـوت، بـده قـنــدو نبـا ت
سخـن ا ینـست که ما بی تونخـواهـیم حیـات
بشنو ای پیک خبرگـیـر،سخـن بـاز رســان
- - - - -
بگـذرازجـرم من عـاصی ِبی صبـروقــرار
مـده ا یـن بنـدهء عـاجــز بـه حـبـیـبـت آزار
رحـم بـر حـا ل مـن بـیـکـس وبیچـارهءزار
بـرو ای طـا یرمـیـمـون هـمـا یــون آ ثــار
پیش عـنقـا سخـن اززاغ وزغـن بازرســان
- - - - -
حیدری گـشته به شعـرپیروحـا فظ یا رب !
انـدریـن راه ورا بـا ش تو حـا فـظ یا رب !
شعـر وی را بنما نا ب چو حـا فظ یا رب !
آن کـه بـودی وطـنـش د یـدهء حافظ یارب!
به مـرادش زغـریبی به وطـن، بـازرســان
- - - - -

پوهنوال داکتر اسد الله حیدری
۲۹ اکتوبر۲٠٠٦ ، سد نی، آسترالیا


برچسب‌ها: غـــزالان رمـیـــده, داکتر اسدالله حیدری, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی

تاريخ : جمعه بیست و پنجم مرداد 1392 | 8:23 | نویسنده : افغان

بـرف وبــــا ران وطــن
خـوش بـود دامــا ن د شــت وکهســا ران وطــن
خـوش بـود سـیــروصفـای مـرغــزا ران وطــن
خـوش بـود بـا د لـبــرا ن مـهـجـبـیــن کـشـــورم
درشــب مـهـتـا ب ومطـرب،دربـهـا را ن وطــن
خوش بود پغما ن واستا لـف، ویا کـا ریـزمـیـــر
روزجـوزا وشــب قـوسی'، بــا یــــا را ن وطــن
خـوش بود در روز نـوروزو مــزا رشــاه د یــن
ژنده بــا لا کـرد نـش،بـا جــا ن نـثـا را ن وطــن
خوش بود درملـک خـود بـا فـقـروبـا بـیـچـارگی
نـی کـه درکـاخ ســفـیــد و درد هـجـرا ن وطــن
خوش بود گـرحیـدری، ازلـطـف بی پا یا ن حـق
بـا زبـا رد بـرسـرت، هـم بـرف و بارا ن وطــن
پوهنوال داکتر اسدالله حیدری
۸ جون ۲٠٠۵ ، سد نی



برچسب‌ها: بـرف وبــــا ران وطــن, داکتر اسدالله حیدری, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی

تاريخ : جمعه بیست و پنجم مرداد 1392 | 8:21 | نویسنده : افغان

بــــــالا حصــــــا ر

 کــا بـل وبـا لاحـصــارروزگـاران را چـه شـــد
آ ن صفــا ی مـرد مـا ن کـوهـساران راچه شـــد
آ هــوا ن بــی نـظــیــــر کــشورمـــا ای خــــدا!
باغـزالانــش رمـیـده، د شـت ودامـان راچه شــد
گـشت ویـران مـلک بی هـمتای مـا،افغـا نـْسِتـان
رادمـردانش کـه بودی،شمس دوران را چه شــد
آن ا ُخــوّت،آن مــروّت،آن هـمــه مــردا نــگـی
از میـا ن مــردما ن، مـلـک افـغــا ن راچـه شــد

 
آن مـسـلـمـانـی وآن، پـا بــنـــدی د یـــن نـبـــــی
آ ن گـذشـتـن ها زجان، درراه یـاران را چه شــد
شهــرهـــای مهـــد عــلـــم وا فـتــخــــا رآســیـــا
بـا مـیـان وغــزنـه وبـلـخ وبـدخـشـان راچه شــد
خـشک سـا لی های پـی درپـی، درافغـان زمیــن
بُرداز بین حا صلا تش، برف و باران را چه شد
"حـیـدری" سرِّالهـی کـس نـدا نــد،جـزخــود ش
باش سا کت،چون ندانی چرخ دورا ن را چه شد

پوهنوال داکتر اسدالله حیدری
٢۵ جون ۲۰۰۵ ، سدنی

برچسب‌ها: بــــــالا حصــــــا ر, داکتر اسدالله حیدری, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی

تاريخ : جمعه بیست و پنجم مرداد 1392 | 8:16 | نویسنده : افغان

 
 
شــــب یـلـــــــدا
نگــا را!میـروم من،زیـن جهــا ن،آهستـه آهستـه
زهجـران، روزوشب دارم فغا ن،آ هسته آ هسته
ا گـرقسمـت بود مُــردن، مـرا ا نـدرد یــا رکـُـفر
صبا ! خا کم رسا ن، افغا نـْسِــتا ن،آهسته آهسته
زجـوراین زما ن شـد مدتی دورم زملـک خویش
خــدایـا! دورکــن جــورزمــا ن،آهستـــه آهستــه
دل مهجورمـن خـواهد،هـمی رفـتـن سـوی میهن
رسـا نم بـا رالهــی'، گـلـْسِــتـا ن،آهسـتـه آهسـتـه
بکا بل لـوگـروغـزنی،هـرات وهـم بـدخشــا نـش
روم تـا یـا بـم،آن آ رام جــا ن،آهســتــه آهســتــه

 
شِـفــای دردهـای خـــود بگـیــرم،ازمزارشــــا ه
که می بــوســم در ِآ ن آ سـتـا ن،آهسـتـه آهسـتـه
خـداونـدا! نصیــبـم کـن، زلـطفـت دیـدن یــا ران
شب مهتـا ب و کـیـف آ سـمــا ن،آهستــه آهستــه
به کهسـاروطـن،گــررفـتـنم قسـمـت کـنی یا رب
بچیـنـم بهـرجـا نـا ن،ارغــوان،آهسـتــه آهسـتــه
شـب یـلـدا نـشـسـته، بـا رفـیـقـا ن درد دل گـویـم
سـرشـب تـا سـحـر،با دوستــان،آهسـتــه آهسـتــه
بودچـشـم امیــد ت حـیـد ری، بـرخـا لـق مـنـّا ن
که سا زد آخـرت،خُـلـدآ شـیـا ن،آهستــه آهستــه

پوهنوال داکتر اسدالله حیدری
١٦ ا کتوبر  ۲۰۰۵ ، سدنی



برچسب‌ها: شــــب یـلـــــــدا, داکتر اسدالله حیدری, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی

تاريخ : جمعه بیست و پنجم مرداد 1392 | 8:11 | نویسنده : افغان
ماه صیـــام
خدا یا زلطفـت به مــاه صیــــام         
به خوبان شب درسـجود وقـیــام
به حق محمد به خُلـق خـوشــش    
به زهرای اطهربه آن گـلرخـش
به حق علی شــاه دلدل ســـــوار
به اولادهءاو به آن هفـت وچـــار
به آن روزه داران شب زنـده دار
یتیـمـان معصـومِ بی خـواروبــار
به آن طفـلکــان غـریـب وطـــن
که دائـم باشــند به رنـج ومِحـــن
به آن عده مظـلوم افـغـانْـسـتـــان
که نی کاردارند و نی آب ونــان
به دادم برس چونکه هستم زحیر
شب تارمن را بگــردان مُـنـیـــر
به پـیــری زخجـلت درت آمــدم
زبـــار گــنـه،خــم کـمــر آمـــدم
زلطـف و زشـفـقـت مـرانـم خـدا
تـوعـفـووگـذ شـتـت نمـایـم عطـا
مـنـم بـنـدهءعـاصی وپـرگــنـــاه
توبخـشـنـده ومهــربـان پادشـــاه
بـبـخـشـم خـدایـا زلطـف وکــرم
که جـزدرگـهء تـونـبــاشـــد درم
بُود "حیدری"را به عفـوت امیـد
مگــردان ورا ازدرت نــاامـیـــد

پوهنوال داکتر اسدالله حیدری
۱۱ اپریل ۲۰۰۹،سدنی


برچسب‌ها: ماه صیـــام, داکتر اسدالله حیدری, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی

تاريخ : جمعه بیست و پنجم مرداد 1392 | 7:46 | نویسنده : افغان

یوسف گم گشته با زآ ید به کنعا ن، غم مخور

مخمس برشعرحضرت حا فظ

با زملـک ما شـود آ زا د و شا دا ن، غـم مخــور
خا نهء تا ریک ما گردد چرا غـا ن، غـم مخــور
چشـم ما دا ئـم بود بـرلطـف یزدا ن، غـم مخــور

یوسف گـم گـشته بازآ ید به کنعـا ن، غـم مخــور

کلـبهء احـزان شـودروزی گـلستا ن،غـم مخــور
ـ ـ ـ ـ ـ
گـل برویدهـرطـرف دردشـت ودرکـوه و د مــن
لا لـه ها پـوشــند صحــرا را، بـه مثـل پـِـیـرهـن
بلبـلا ن شـا دی کـنـا ن، رقصنـد به دورنستــرن

 
گــربهــا رعـمـــربـا شـد، بـا زبــرتـخـت چـمــن
چترگل برسرکشی،ای مرغ شبخوان! غـم مخور
ـ ـ ـ ـ ـ
رونـق بـا زا رظـا لــم درکـجـا، پا ینـده گـشـت ؟
ا جنـبی با قـدرتـش درملک ما، شـرمنـده گـشـت
صد هـزا را ن مـردم معصـوم ما، آ واره گـشـت
دورگـردون گـردو روزی برمــرا د مـا نگـشـت
دا ئما یکسـا ن نبـا شد حـا ل دوران، غـم مخـور
ـ ـ ـ ـ ـ
گردد این گردون بحکم خا لق، بی نقص وعـیـب
حکـمـت، الله نـدا نستـی کـسـی بـی شـک وریـب
ازکـجـا آمد، کجا رفت حضرت نـوح وشـعـیـب؟
ها ن مشو نومید چون وا قف نه ای، ازسرّ ِغیب
با شد اندر پرده با زی ها ی پنها ن، غـم مخــور
 
گـرتوخـواهـی اسـتجـا بت، پس دعــای بد مکــن
راه قـربـت با خــدا را، خــود برایـت سـد مکــن
بـا ش بـا مــردم نکــووحا جـت کـس، رد مکــن
ای دل غـمـدیـده! حا لـت بـِهْ شود، دل بـد مکــن
وا ین سرشوریده با زآ ید به سا مان،غـم مخـور
ـ ـ ـ ـ ـ
روزگـا را ن گـربـسـا ط  زنـد گـی، بـرهـم زنـد
تـارو پـود غـم زهــرسـو، سـر بـسـربــا هـم تـنـد
رنـج دورا ن هـمچـو حَجّـا م، نِـیشتـربـرتـن زنـد
ا ی دل! ار ســیـل فـنــا بـنـیـا دهـسـتـی بـرکـَـنـد
چون ترا نوح است کشتیبان،زتوفا ن غـم مخـور
ـ ـ ـ ـ ـ
رنج ما ازهـجـرت ود یـداریـارا ن، بـی نـصیـب
درد مـا درمـا ن کـنـد گــرا یزد، حـا ذق طـبـیـب
 
خط غُـفرا ن بر کشد،عـصیـا ن مان ربّ ِحسیـب
حـا ل مـا در فـُرقـتِ جـا نــا ن واِ بـْـرا م ِرقـیـب
جمله میـدا نـد خـدا ی حـا ل گـردا ن،غـم مخـور
ـ ـ ـ ـ ـ
آ نکـه هـسـتـت کـرده است ازنیـسـتـی و وزعـدم
گـربگـیری د سـت مخـلـوقـش،زاحسـا ن وکــرم
ا َجـراحسـا نـت د هـد رحـمـا ن مَـنـّا ن لا جــرم
در بیـا بـا ن گـرزشوق کـعـبـه،خواهـی زد قـد م
سرزنش هـا گـرکـنـد خـا رمُغـِیلا ن،غـم مخــور
ـ ـ ـ ـ ـ
آرزودا ری اگـرجـنــت، بــکــن سـعـی مـــزیــد
کن جها د نفس ودشمن با ش، با شیطـا ن مَـریــد
بـا وجـود طـا عـت حــق، زی درخـوف وامیـــد 

 
گرچه منزل بس خطر نا ک است و مقصدنا پَدید
هیچ راهی نیست کانرا نیست پا یا ن،غـم مخـور
ـ ـ ـ ـ ـ
زرق وبـرق چا رروزا ین جهـا ن، نا یـد بکـا ر
حیدری در ملکِ کـُفـر،هـم درخَـفـاء وآ شـکــا ر
خـد مت د یـن نبی کـن،گـرتـوهـستی هـوشـیــا ر
حا فـظـا! درکـنـج فـَقـروخَـلـوت شـبـهـا ی تــا ر
تـا بُـوَد ورد ت دعــا ودرس قــرآ ن،غـم مخـور

پوهنوال داکتر اسدالله حیدری
۵ اپـریل۲۰۰۵، سد نی
 


برچسب‌ها: یوسف گم گشته با زآ ید به کنعا ن, غم مخور, داکتر اسدالله حیدری, شعرافغانی, غزل افغانی

تاريخ : جمعه بیست و پنجم مرداد 1392 | 7:43 | نویسنده : افغان
ســـــــــــــرو روا ن

ای صبا! مـژدهء نیکو، زجها نی بـه من آ ر
بهـرآ زا دی کشور، سـخـنـا نی بـه مــن آ ر
شاه شجاعـا ن زمان را، زوطن د ور نـمـــا
شیرمـردا ن وطـنخواه،چواما نی بـه من آ ر
عـمر بی حا صل من، مـیگـذ رد درغـربـت
آ خِـرا زبهـر خـدا، نَکهـت جا نی به من آ ر
درد هـجـرا ن مرا،ا زگـل میهـن بـِــــزُدا ی
لا له و یا سمن،هـم شـوروفغا نی به مـن آ ر
یـا رسـا نم به وطن، یــا زغـمـم کــن آ زا د
یا چو یعقوب ز یوسف،تو نشا نی به من آ ر
 
گـر نبا شـد مــرا، قســمـت رفتــن بـه وطـن
تـُر بت کوی شهیـدا ن، زمکـا نی به من آ ر
روزگاریست که دورم،زوطن صدا فسو س
مَـه سیـما صنمی، راحت جـا نی بـه مـن آ ر
میشـودعـمر من آ خِر، زرهء لــطـف وکـرم
هـمد م سـروسهی، تا ب وتوا نی به مـن آ ر
 گـذ رت گـربشود، سوی بـد خـشـا ن وطـن
یا ر گـلچـهرهء بـا درد و بیـا نی به مـن آ ر
حید ری تا به کجــا،ا زغم جا نان د رسـوز
آ خِـرای با د صبا! سـرو روا نی به من آ ر


۱۷ فبروری٢٠٠٦ ، سدنی

برچسب‌ها: ســـــــــــــرو روان, داکتر اسدالله حیدری, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی

تاريخ : جمعه سی و یکم خرداد 1392 | 9:20 | نویسنده : افغان


آ هــــــوی رم کــــرده

نـا لــه بیــا د وطـــن، صبــح و َمســاء میـکـنـــم
خـون جگــر میخــورم، نــغـمــه ســرا میـکـنـــم
بهر نجا ت وطــن، ا ز همــه ا یــن مشــکــلا ت
ا ز سر شــب تـا سـحـر، رو بـه خـــدا مـیـکـنــم
بـر درآ ن کـبـــریــا، ا ز رهء صـــد ق و صفـــا
عـقــده و غــم هـــا ی د ل، یـکســره وا مـیـکـنـم
بهـر شِفــا ی وطــن، ا ز هـمــه رنـــج و مِحَـــن
چــا ره نــدا رم د گـــر،عـرضــه دعــا میکــنــم

 
مـرغ  شــکستــه پــرم، قــد رت پـــروا زنیـست
د ل بــه هـــوا ی وطـــن، دا ده نــــوا مـیــکـنــم
گــربــه گـلستــا ن روم، بـهــر تمــا شـــای گــل
یا د گـل ِا رغــوا ن، خوا جــه صفــاء میــکـنـــم
آ هــوی رم کــرده ا م، تیـــر جفـــاء خــورده ا م
درد د ل ریــش خـــود، ا ز تــو د واء میــکـنـــم
حیـد ری گــر آ خـــرت، ا زغـــم و د رد وطــن
حَصر شود چـا ره  ا ت، صبـر خــدا میــکـنــــم

 ۱۴ جون، ۲۰۰۵، سد نی
 


برچسب‌ها: آ هــــــوی رم کــــرده, داکتر اسدالله حیدری, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی

تاريخ : جمعه سی و یکم خرداد 1392 | 9:18 | نویسنده : افغان


جا نیــا ن مَسند نشین

با رالهـا مُلک مـا و شـیـرمــردان راچـه شــد
آن صفـای مـردما ن حـق پرستان راچـه شــد
روبهـان گـشـتند شـیروجـا نیـان مَسـند نشـیـن
قاتلان بنموده عفوخویش، وجدان راچـه شــد
خا ئنان باهـم قـسـم بـسـتـنـد درتـا راج مُـلـک
آن گـذشـتن هـازجان درراه جا نان راچـه شـد
مـلـت افــغـان شـده تـشـنـه بـخــون هـمـد گــر
آن مـحـبـت هـاوالـفـت،یـارویـاران راچـه شـد
گـرگ وجـانی،قا تـل وقـصاب کـردند ائتـلاف
آن عدالت ها وانصاف،حق شناسان را چه شد
گشت مُلک ما خراب ازدسـت بی د ینـان دون
آهـوان رم کـرده اند، خیـل ِغـزالان را چه شد
قـتـل هـای انـتـحـا ری ازکـجـا گــشـتـه روا ؟
اعـتـقـاد ظـالـمـان ازروزپُـرســان راچـه شــد
بسکه افـزون شـد به ملکم چهـرهء اهـریمنا ن
هرطرف زاغ وزغن،آن عند لیـبان راچه شـد
د شـمـنـان د یـن مـا گـرد یـده انـد بـا دا ر مــا
غـیـرت افـغـا نی وشـیـران میـدان راچه شـد*
گـشـت غـارت مـوزهء کـا بـل هـم آثـارعـتیـق
لاجـورد ِملک ما،لعـل بـد خـشـا ن راچـه شــد
گـشـته ویـران لـوگـروکـا بـل،غـزنی وهـرات
بـا مـیـان وشـاهـکـار ِروزگــاران راچـه شــد
رشـوه و رشـوه سـتـانی گـشـته امری آشـکـار
ترس از روزحسـا ب ِحی سبحان راچـه شـد
خـون مـظلـومان بریزند دورازترس وهـراس
آن تـرحُـم هـا وشَـفـْقـَت بریـتـیمـان راچـه شـد
حـق مـردم میخـورند چـون جـرعهءآب روان
عدل وانصاف ومروت دوستداران راچـه شـد
خشک سالی های پیهم درچنیـن وضع خـراب
بُرد از بین حاصلات وبرف وباران راچه شد
رانـده شـدآواره گــان ِمــان بــا جــوروجـفـــا
حُـرمت هـمسـا یگان وحُـکم قـرآن راچـه شـد
ده هـزاران پـیـروبرنا،زنده بنـمودنـد به گــور
کس نکرده تعزیت،آن غمشریکـان راچـه شـد
تـا به چـنـد صبر ِجفاها،یک نظـراز رحمـتـت
یـا الـهی سـرنـوشـت مُـلک افـغـان راچـه شـد
ای خـدا! تـا کـی بـِسـوزم از فــراق مـیـهـنـــم
دامـن پُـر مِـهـرمادر،جان وجا نان راچـه شـد
"حید ری" ا سرارخا لــق رانمی دانی خموش
کـن دعـا وقت سحر،تا چرخ دوران راچه شد

پوهنوال داکتر اسدالله حیدری،پنجم جون ۲٠٠۷،سدنی
 * - مرحوم استاد قاسم در دربار اعلیحضرت امان الله خان غازی ودر حضورسفیرانگلیس خوانده بود:
گرندانی غیرت افغانیم      چون به میدان آمدی میدانیم


برچسب‌ها: جا نیــا ن مَسند نشین, داکتر اسدالله حیدری, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی

تاريخ : جمعه سی و یکم خرداد 1392 | 9:5 | نویسنده : افغان


ای ســرورمهــرویان،ای دختــرافـغـانـی

صورت زپری بهـتـر،سـرتـاج گلستـانـی

در دایره حُسنت،کــردی تـوگــرفـتــــارم

افگنـدی به زندانـم،چون یوسـف کنعانـی

اصل ونسبت عالـی،خلـق وادبت احســن

درسیرت خود جـانـا،الگـوتو به دورانــی

یاقـوت لب لعـلت،دل میـبــرد ازهــرکـس

تاب نگهت نتوان،نی شیخ ونه روحــانـی

زلفان چـلیپــا یت،وآن نرگــس شــهلایـت

بنـمــوده پـریشانـم،درهـجـروپـریـشـــانـی

قربان وفایت من،وزصدق وصفـایــت من

دائـم به دعـایــت مـن،ای لعـل بـدخـشـانی

ای ســروخـرامـانــم،وی غـنـچـه خـنـدانـم

حُب توفـراگیـــراست،درمُلـک سـلـیـمـانـی

مه شدخجل ازرویت،مشک خـتـن ازبویـت

توحـوربهـشــت هسـتی،سیمیـن برونورانی

در حـفـظ وطـن جـانـا،مردانه توجنگـیــدی

رفـتـی به لـقـــاءالله،از راه مـســلـمــانـــــی

هم روس وهم انگریزان،ازغیرت توحیران

فردوس بریـــن جایــت،ازمســـند قـــــرآنی

با نصرت حق خواهــم،وزهـمـــت والایــت

شیطــان بزرگ را نیـز،ازکشـورخود رانی

امیــــد به خــدا دارد،تـا حیـدری مسـکـیــن

صهــبـــای بـقــا نوشـد، ازســاغـر یـزدانی

 

پوهنوال داکتر اسدالله حیدری
۲۰می ۲۰۰۵ ،سدنی


برچسب‌ها: دخترافغان, دختر افغان, داکتر اسدالله حیدری, شعرافغانی, غزل افغانی

تاريخ : چهارشنبه یازدهم اردیبهشت 1392 | 23:19 | نویسنده : افغان

 

ربــاعـیــا ت حـیـــدری

(قسمت چهارم)

 

هفت وهشت ثَور

 

هفت وهشتِ ثَورآمد،درد بی درمــان رسید

مردمــــان میهنـم را،موسـم ِهجــران رسید

نوکران مارکس ولینن،کشورافغان فروخت

بهرشاگــردان شیطــان،لعنتِ یــزدان رسید

 

ششم ثور۱۳۸۸ مطابق۲۶،۰۴،۲۰۰۹،سدنی

 

د ل دیـوا نــه

 

خــــدا دانــد د لـم دیــوانـهء توست

همـه غـمهـا یـم ازافسـا نـهء توست

به ملک غـربت ای مــام عـزیــزم

شب وروزم به فکروخانهء توست

 



بقیه در ادامه........


برچسب‌ها: ربــاعـیــا ت حـیـــدری, داکتر اسدالله حیدری, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی

ادامه مطلب
تاريخ : چهارشنبه یازدهم اردیبهشت 1392 | 23:14 | نویسنده : افغان
 بسمه تعالی

مناجاتیه

 

مرگ درغربت

 

مرگ حق است کی توان ازآن فِرار

ای خدا! این مرگ، درهجران مکن

مـــردم بیــچـــاره ام تخـــم سپنـــــد

دَور هــم دار، از کـرم پاشــان مکن

خـــا ئنـــان میــهنـــم را ای کریــــم

حاکــم ملت در آن ســـا مــــان مکن

دوستــــداران وطـن درغــربت انــد

مـرگ شان درغربت وهجـران مکن

جمــــع مــا دارند، مریضــان علیـــل

ده شفـــاء ازلطف وجمع ویران مکن

قلب ها یمـــان، زغـم افـســـرده است

چشم های دوستان، گریــــــــان مکن

تا به کـــی آواره ایــم، دور از وطـن

ای خــدا !مـــارا دگــــــر نالان مکن

ملــــت مــــا را بگــــردان متحــــــد

دشمنــــان میـهنــــــم شـــــادان مکن

ملک ما اشغـــــال دست کــافـــــران

تیغ کافــــر را ،دگــــربـــــرّان مکن

کشـــور مــا، پا یمــــال ظا لمـــــا ن

میهــــن مـــارا،دگـــرویــــران مکن

بـهـــــــر آزادی آن میـنــــوی مـــــا

منجی اش آخررسا ن، پنهـــان مکن

گـر بمیــرد"حیدری" دور از وطــن

از کــرم خـاکش، تودرهجـران مکن

 

پوهنوال داکتر اسدلله حیدری

۱۷،۰۴،۲۰۱۰،سدنی


برچسب‌ها: مرگ درغربت, داکتر اسدالله حیدری, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی

تاريخ : چهارشنبه یازدهم اردیبهشت 1392 | 23:6 | نویسنده : افغان
دوری میــــــهـن

دوریـت ای میـهـنــم،ازدل عـذا بــم کــرده اسـت

آ تـش هـجــرا ن تو، آخِــرکـبــا بـم کــرده اســت

دشـمـن دنــیــا ودیــنــت، صــا حـبــا ن قـدرتـنـد

جوردورا ن بر عـزیـزا نت، عـقـا بم کـرده است

مـن ندانــم ا یـن مـظــا لـــم، تــا بکــی دارد دوام

ســرخی خـون شـهـیـدانـت، خــرابم کــرده است

دوسـتـانـت هــرطـرف، درغـربـت و بیـچـارگی

قـدرت اهـریــمنـان، چـشــم پـرآبـم کــرده اســت

یکــزمـا ن داما ن مهــرت منــزل ومـأ وای مـن

عا قـبـت بخـت بـدم، پـرت وعـتا بـم کـرده اسـت

ازسـرشــب تـا سـحــر، رؤیـای مـن میهـن توئی

حیدری رؤیا یت آ خِـر، چون سرابم کـرده است

١۵ اگست۲۰۰۵، سدنی


برچسب‌ها: دوری میــــــهـن, داکتر اسدالله حیدری, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی

تاريخ : دوشنبه دوم اردیبهشت 1392 | 4:24 | نویسنده : افغان
چه طولانی شده رمان جنگ ات!
چه فصلی شد سر و زخم وکلنگ ات!
شتابان می روی در چاه غفلت
خدا را ، می شود یک دم درنگ ات؟
ندارد بازی "من من" برنده
چرا نازی به سمت و آب و رنگ ات؟
"زمین شوره سنبل بر نیارد"
نروید جز گلوله، از تفنگ ات
اگر دنیا شده سنگی، به پایت
عصایی می شوم، برپای لنگ ات
به حیرت مانده ای، در چند راهی
چه دادی و چه می آری به چنگ ات؟
نخارد پشت تو ، جز ناخن تو
وطن سازد، وطندار قشنگ ات
الا ای مرغ صلح سرزمین ام!
سیه دستی، نیندازد به سنگ ات
چه خوش بود آن زمان و سادگی ها
سر چوک قناعت، با تبنگ ات
خریدارم، خریدار تبسم
کجا شد، خنده های شوخ و شنگ ات؟
سرآرد، این کرختی را ، تکانی
جدا کن باصفا!، از روی، زنگ ات

نصیرمجاب حوت
۹۱


برچسب‌ها: نصیرمجاب, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی

تاريخ : دوشنبه دوم اردیبهشت 1392 | 2:15 | نویسنده : افغان

بیا برگردیم

«دو سه گامی به سحر مانده، بیا برگردیم»

مادرم «چشم به در مانده، بیا برگردیم»

خواهرم گریه کنان گفت: برادر! رفتی؟

غم به دل، خون به جگر مانده، بیا برگردیم

و بــرادر که کنــار سرک آورد مرا

بی خبر پیش پدر مانده، بیا برگردیم

****

کبک زخمی شده ­ی بلخ، مزار گل سرخ

تیر صیاد به پر مانده، بیا برگردیم

سوره ی غزنه و غور از غم بی­استادی

آه، بی ­زیر  و زبر مانده، بیا برگردیم

گونه ­های سرک شهر پر از گرد و غبار

و دلش غرق شرر مانده، بیا برگردیم

و چناری که نشاندی، ز ستمکاریی دهر

به تنش جای تبر مانده، بیا برگردیم

زآنکه با وعده ی «خیر» آمده بود، اما، نه

مشتی ویرانی و «شر» مانده، بیا برگردیم

سر آبادی ما در وسط معرکـــه­ ها

بی­ کلاخود و سپر مانده، بیا برگردیم

هدف مکتب و دانشکده و دانشگاه

زیر سرمای خطر مانده، بیا برگردیم

منتظر _دست «قضا»ی در و دیوار دیار

بهر تغییر «قدر» _ مانده، بیا برگردیم

لب کلکین تواخانه یکی گلدانی

به امید لب تر مانده بیا برگردیم

شب هجران وطن سر به سر زانوها

«دیده در راه سحر مانده بیا برگردیم


[1] . کاظمی، محمد کاظم، قصۀ سنگ و خشت، ص62


برچسب‌ها: بیا برگردیم, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی, محمدکاظم کاظمی

تاريخ : چهارشنبه بیست و یکم فروردین 1392 | 22:3 | نویسنده : افغان
جهان دعلم په شا سور دی
 هر ځای کې نښې د هنر ورکوي
 وطن زمونږ د ميني کور دی
 خلک په خپله مينه سر ورکوي
 خلک بيدار شو خپل کمال باندې
 مونږ دغفلت په خوب ويده پاتې شو
 افسوس افسوس زمونږ په حال باندې
 سترګې لرو پکې ړانده پاتې شو
 زلميانو غور وکړئ دې حال باندې
 ولې له هر چانه مانده پاتې شو
 د دښمن هر يو قول سپور دی
 خلک د غيرت په ځای ټټر ورکوي
 په هر طرف کې دښمنان دي زمونږ
 د اپلاتون نه لوړ کارونه کوي
 دنيا کې ډېر ګوندي ماران دي زمونږ
 زمونږ لپاره تدبيرونه کوي
 ولې خاموش مسلمان دي زمونږ
 دوی سره خپلوکې مرګونه کوي
 بې اتفاقي د غضب اور دی
 سوي داغونه په ځيګر ورکوي
 پخپل نامه باندې غيرت کړئ ورونو
 نن په دنيا کې په پښتون يادېږو
 مغزو نه لرې جهالت کړئ ورونو
 جهان کې لوړ په هر مضمون يادېږو
 کور کې وړو ته نصيحت کړئ ورونو
 علم و عرفان باندې زرغون يادېږو
 بې اتفاقي د غضب اور دی
 سوي داغونه په ځيګر ورکوي
 پخپل نامه باندې غيرت کړئ ورونو
 نن په دنيا کې په پښتون يادېږو
 مغزو نه لرې جهالت کړئ ورونو
 جهان کې لوړ په هر مضمون ياديږو
 کور کې وړو ته نصيحت کړئ ورونو
 علم و عرفان باندې زرغون يادېږو
 طلب د علم په مونږ پور دی
 عالِم په توره شپه نظر ورکوي
 خلک پخپل فکر زر باب جوړوي
 زه په خامتا پسې جولا لټوم
 قلم په لاس علم کتاب جوړوي
 زه تش دېوات پسې کلا لټوم
 هزار سوالونو ته جواب جوړوي
 زه يوه ټکي ته ملا لټوم
 ملنګ جان غوڅ ّپه دې پېغور دی
 ځکه زلميانو ته خبر ورکوي



ملنګ جان


برچسب‌ها: دارواښاد ملنګ جان, شعرونه, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی غزل پښتون

تاريخ : یکشنبه چهارم فروردین 1392 | 16:23 | نویسنده : افغان

مادر         

اسطورهٌ شهامت وایثار مادر است

تاریخ ساز مکتب پیکار مادر است                             

گراجتماع چو خانه بود بهر جامعه

تهداب وسقف وپایه ودیوار مادراست                            

فرزند اگر که تب کند از گردش نسیم    

تا صحبدم نشسته وبیدار مادراست                               

ما از وجود او ست که موجود گشته ایم     

همچون درخت میوه پر از بار مادر است                    

فرقی نمیکند زن افغان که هر کجاست      

هم پاک وبانجابت وپُرکارمادراست                          

صیاد اگر که میزند آتش به لانه اش    

همچون عقاب چوچه به منقار مادراست                   

بیند اگر هزار رقم رنج ودرد وغم

دریای بی کرانه اسرار مادر است                       

مدیون مادر است (حبیب)در تمام عمر     

زیرا همیشه عاشق دیدار مادراست                     

 


برچسب‌ها: حبیب, شعرافغانی, غزل افغانی, شعر افغانی, شعرافغانستان

  • قالب بلاگفا
  • نوکیا اس ام اس