ربــاعـیــا ت حـیـــدری

(قسمت چهارم)

هفت وهشت ثَور

هفت وهشتِ ثَورآمد،درد بی درمــان رسید

مردمــــان میهنـم را،موسـم ِهجــران رسید

نوکران مارکس ولینن،کشورافغان فروخت

بهرشاگــردان شیطــان،لعنتِ یــزدان رسید

ششم ثور۱۳۸۸ مطابق۲۶،۰۴،۲۰۰۹،سدنی

د ل دیـوا نــه

خــــدا دانــد د لـم دیــوانـهء توست

همـه غـمهـا یـم ازافسـا نـهء توست

به ملک غـربت ای مــام عـزیــزم

شب وروزم به فکروخانهء توست

بقیه در ادامه........

مناجاتیه

مرگ درغربت

مرگ حق است کی توان ازآن فِرار

ای خدا! این مرگ، درهجران مکن

مـــردم بیــچـــاره ام تخـــم سپنـــــد

دَور هــم دار، از کـرم پاشــان مکن

خـــا ئنـــان میــهنـــم را ای کریــــم

حاکــم ملت در آن ســـا مــــان مکن

دوستــــداران وطـن درغــربت انــد

مـرگ شان درغربت وهجـران مکن

جمــــع مــا دارند، مریضــان علیـــل

ده شفـــاء ازلطف وجمع ویران مکن

قلب ها یمـــان، زغـم افـســـرده است

چشم های دوستان، گریــــــــان مکن

تا به کـــی آواره ایــم، دور از وطـن

ای خــدا !مـــارا دگــــــر نالان مکن

ملــــت مــــا را بگــــردان متحــــــد

دشمنــــان میـهنــــــم شـــــادان مکن

ملک ما اشغـــــال دست کــافـــــران

تیغ کافــــر را ،دگــــربـــــرّان مکن

کشـــور مــا، پا یمــــال ظا لمـــــا ن

میهــــن مـــارا،دگـــرویــــران مکن

بـهـــــــر آزادی آن میـنــــوی مـــــا

منجی اش آخررسا ن، پنهـــان مکن

گـر بمیــرد"حیدری" دور از وطــن

از کــرم خـاکش، تودرهجـران مکن

پوهنوال داکتر اسدلله حیدری

۱۷،۰۴،۲۰۱۰،سدنی

دوریـت ای میـهـنــم،ازدل عـذا بــم کــرده اسـت

آ تـش هـجــرا ن تو، آخِــرکـبــا بـم کــرده اســت

دشـمـن دنــیــا ودیــنــت، صــا حـبــا ن قـدرتـنـد

جوردورا ن بر عـزیـزا نت، عـقـا بم کـرده است

مـن ندانــم ا یـن مـظــا لـــم، تــا بکــی دارد دوام

ســرخی خـون شـهـیـدانـت، خــرابم کــرده است

دوسـتـانـت هــرطـرف، درغـربـت و بیـچـارگی

قـدرت اهـریــمنـان، چـشــم پـرآبـم کــرده اســت

یکــزمـا ن داما ن مهــرت منــزل ومـأ وای مـن

عا قـبـت بخـت بـدم، پـرت وعـتا بـم کـرده اسـت

ازسـرشــب تـا سـحــر، رؤیـای مـن میهـن توئی

حیدری رؤیا یت آ خِـر، چون سرابم کـرده است

١۵ اگست۲۰۰۵، سدنی

بیا برگردیم

«دو سه گامی به سحر مانده، بیا برگردیم»

مادرم «چشم به در مانده، بیا برگردیم»

خواهرم گریه کنان گفت: برادر! رفتی؟

غم به دل، خون به جگر مانده، بیا برگردیم

و بــرادر که کنــار سرک آورد مرا

بی خبر پیش پدر مانده، بیا برگردیم

****

کبک زخمی شده ­ی بلخ، مزار گل سرخ

تیر صیاد به پر مانده، بیا برگردیم

سوره ی غزنه و غور از غم بی­استادی

آه، بی ­زیر  و زبر مانده، بیا برگردیم

گونه ­های سرک شهر پر از گرد و غبار

و دلش غرق شرر مانده، بیا برگردیم

و چناری که نشاندی، ز ستمکاریی دهر

به تنش جای تبر مانده، بیا برگردیم

زآنکه با وعده ی «خیر» آمده بود، اما، نه

مشتی ویرانی و «شر» مانده، بیا برگردیم

سر آبادی ما در وسط معرکـــه­ ها

بی­ کلاخود و سپر مانده، بیا برگردیم

هدف مکتب و دانشکده و دانشگاه

زیر سرمای خطر مانده، بیا برگردیم

منتظر _دست «قضا»ی در و دیوار دیار

بهر تغییر «قدر» _ مانده، بیا برگردیم

لب کلکین تواخانه یکی گلدانی

به امید لب تر مانده بیا برگردیم

شب هجران وطن سر به سر زانوها

«دیده در راه سحر مانده بیا برگردیم

مادر         

اسطورهٌ شهامت وایثار مادر است

تاریخ ساز مکتب پیکار مادر است                             

گراجتماع چو خانه بود بهر جامعه

تهداب وسقف وپایه ودیوار مادراست                            

فرزند اگر که تب کند از گردش نسیم    

تا صحبدم نشسته وبیدار مادراست                               

ما از وجود او ست که موجود گشته ایم     

همچون درخت میوه پر از بار مادر است                    

فرقی نمیکند زن افغان که هر کجاست      

هم پاک وبانجابت وپُرکارمادراست                          

صیاد اگر که میزند آتش به لانه اش    

همچون عقاب چوچه به منقار مادراست                   

بیند اگر هزار رقم رنج ودرد وغم

دریای بی کرانه اسرار مادر است                       

مدیون مادر است (حبیب)در تمام عمر     

زیرا همیشه عاشق دیدار مادراست                     

بسمه تعالی

عروس دریا

نرگس جـان دخـتــرشـــادان مادر

فــدایـــت جـان من،ای جـان مادر

دودهـه را،تو باهـفـت سـال دیگر

درآغــوشـــم بُــدی،جــانــان مادر

چـرا رفتی زپیشم اینچنیـن زود ؟

زدی آتـش بـجــانـــم،جـــان مادر

چــه دیــدی ازمن آواره آخـــــر؟

زدی بــرهـم سـروسـامـــان مادر

گلِ با عـلم وبا فـرهنگ،عـزیـزم

گلِ نرگــس،گلِ ریــحـــــان مادر

شـدی پـژمـرده درعـیـن جــوانی

تونرگس جان، گلِ خـنــدان مادر

بـرفـتی ناگهــان ازپـیـش مـامـت

گلِ فـرهـیـخـتـهء،بـوستــان مادر

بدیدی زرهء، کم مهری از من ؟

که ترکـم کرده رفـتـی،جان مادر

شـب شــا دعـروســیـت نـدیــد م

به دریـا،حجـله کـردی جان مادر

توخویش واقـربـا،بـریــان نمودی

سـفرکـردی چـوازکـیــهـان مادر

بـرادرهـا هـــم ازداغ فــرا قــت

چومجنون گشته اند،ریحان مادر

فگـنــدی اقـربــا،درمجـمـــرغــم

نمــودی دوسـتـان، گـریـان مادر

شبـی دیــدم بخـوابـت، نازنیـنـــم

که بـودی درکـنــارم،جــان مادر

چه خوش کزخواب بیدارم نمیشد

که میـبـودم به نـزدت، جان مادر

بی بی زینب (س) ترا دعوت نموده

بهـشــت عنـبـریــن،رضـــوان مادر

بهشت رفتـی عـزیـزم،نـورچـشــمم

بگــردیــد کـلبـــه ام،زنــــدان مادر

به جــز صبــر خــدا،چـاره نــدارم

بـمـیـــرم،جــان من،جــانـــان مادر

بکن بس "حیدری"، نوحه ســرائی

که خون شد جاری،ازچشمان مادر

پوهنوال داکتر اسدالله حیدری

۲۷ ،۱۲ ،۲۰۱۲ ، سدنی

منظومهء فوق دررثاء نرگس جان شهید دخترمحترمه پوهنمل رخشانه جان "سرور"سروده شد. مرحومه نرگس جان دختری بود بیست وهفت ساله،بسیار پابند مسائل اسلامی،که مادرش به تنهائی وبازحمات گوناگون وی را به درجات بالای علمی رسانیده بود.

موصوفه دودگری علمی یکی درجهء لسانس درمدیکل ساینس ودیگری درجهء

ماستری در تعلیم وتربیه را ازآن خود کرده بود.

نرگس جان را گرگ اجل بتاریخ ۱۲،۱۲،۱۲،به دریا فرو برده وجان شیرینش را گرفت.

این ضایعه  بسیار المناک وجبران ناپذیررا نه تنها برای مادرودیگر اقاربش،

بلکه برای تمام جامعهء افغانی ازاعماق قلبم تسلیت عرض نموده واز خداوند منّان روح موصوفه راشاد وجنات النعیم را منزل ومأوای خودش وصبر جمیل

واجر جزیل را برای اقارب ودوستانش،اخصاً برای مادرداغ دیده اش استدعا

دارم. همهء ما از خدا(ج) هستیم وبازگشت ما به سوی اوست.

ټول يو په خدای باندې مين ،                                       
د ژوند حاصل مو يو دی                                          

                                    څه که بېړۍ مو بېلې بېلې دي ،
                                  ساحل مو يو دی

ټول د احمد مصطفی په پل                                          
پل ږدو سفر کړو                                         

   
                                      څه که مو لارې بېلې بېلې دي،
                                          منزل مو يو دی !!

دمبوره می كشد نفس اطراف بسترت
چيزی بخوان شبيه غزل‌های آخرت
چيزی بخوان كه جای تو در تب رها شوم 
جان می دهد پرنده در آغوش لاغرت
گيجم، صدای دايره‌ها كم نمي شوند
اين زن برهنه آمده تا در برابرت...
رقصی كند چنان كه جهان زير و رو شود
با عطسه ای به هوش بيايد كبوترت
رازي مقدس است تو را رنج مي دهد
پيدا شده است ديو و پری لای دفترت
گفتم دوباره پنچره را آه مي كشی
لطفا ببين كه عشق چه آورده بر سرت

سمرقند/

بهار آمد، بساط سبزه افكند/

زمستان را لباس ژنده بركند/

ميان باغ‌، قمریّ غزلگوی‌/

مركّب‌خوان تصنيف خداوند/

ببين‌، برف از سر آن قلّه كوچيد/

ببين‌، بابا ز سر واكرده سربند/

جهان حال خوشی دارد به نوروز/

دريغا حال خلق مانده در بند/

شكسته‌مردمی كز ديرسال است‌/

به روی خود نديده يك شكرخند/



بهارا! ناز كم كن‌، چانه كم زن‌/

بهای اين لب پرخنده‌ات‌، چند؟/

بهارا! نوبهار بلخ تلخ است‌/

بياور از سمرقند خودت قند/



كوه بابا در مناطق مركزی افغانستان‌

الهی خسته ام  قلبم شکسته                         کنم شکوه از این دستان بسته

ز راه بندگی بیراهه رفتم                           الهی من چرا پایم شکسته

زمهر وعشق ودوستی و محبت                            چرا بر این دلم بغضی نشسته

چرا غم در کاسه جانم نشسته                           که امیدم ز الطاف تو بسته

همه رفتهد سوی ملک ویران                       چرا این بنده ات تنها نشسته

مسافر واژهایست کز خون چکیده                     مسافر زندگی بر پشت بسته

مسافر رفنتش سخت است زیرا                               امید ها را همه بر راه بسته

همه هجرت کنندی سوی وغربت                        مسافر عهد را وارونه بسته

مسافر تحفه ای از ملک غربت                                     به سوی زادگاه جانانه بسته

19/9/91مختار محمدی شیراز

خصم وطن

ای خـدا ! آرامـش وصلـح وطن گم کرده ام

سرزمینـم رفت زدسـت،آرام تن گم کرده ام

آن فضــای باصفــایِ میـهنـــم افغــا نْسِــتان

را زدست جانیـان، خصـم وطن گم کرده ام

بسکه افـزون شد به ملکم،آدم حیـوان صفت

فـــــرق بـیــن آدم وگـرگِ دمـن گم کرده ام

دشـمنــان کـشــورم گــردیـده اند بـــادار ما

دوســتــداران وطــن،ازانجـمـن گم کرده ام

خلـق وپـرچـم نوکـران خِـرس قطبی،میهنم

رایگان دادند به دشمن،آن چمن گم کرده ام

جنگ سالاران بیـرحم،بهـرکسب جاه ومال

میکنند ویران وطن،باغ وچمـن گم کرده ام

نـوکـران اجـنـبــی،بــرگــردهء ملـت سـوار

قاتل صدهـا هــزارند،مـردوزن گم کرده ام

طـالـبــان دیـوبـنــدی،دشـمـن اســلام نـا ب

با عملکردهایشان،دیـن ازوطن گم کرده ام

چـورکردند موزیـم وتخـریـب نمودند آبدات

زان سبب ازمیهنـم، یـاد کُهــن*گم کرده ام

از خیانت های کــرزی بـا همـه دورو برش

ثــروت ودارائیِ مُلـک ووطــن گم کرده ام

رشــوه ورشـوه ستـانی،گـشته امری آشکار

حـاکـمـان صادق وخـادمْ وطـن گم کرده ام

در محـاکـم غیـر جیـبـت را نبـیـنـند خائنـان

عادلانه حکـم حق،ازاهـل فَـن**گم کرده ام

عـالـم و فاضل همـه،ترک وطن کردند زظلم

درعــزای نخـبـگان،روح از بدن گم کرده ام

باحمـایـت هـای شـیـطــان،روبهـی مکـارِ پیــر

گـشـتـه سلطــانِ وطـن،شـیـر ژِیَن گم کرده ام

سفله پرورگشتـه است بس آسـمـان وهم زمین

جُـغـد شـده بلبـل ولی،سَـروِ سـمن گم کرده ام

یــا الهــی! مـیـهـنــم تـا کــی بـود زیــرســتـم

"حیدری" زین بخت بد،مادروطن گم کرده ام

پوهنوال داکتر اسدالله حیدری

۱۴،۱۱،۲۰۱۲،سدنی

*- یاد کهن_ یادگارهای تاریخی،آثار عتیق

**- اهل فن_ قضات، علمای شریعت

قلب آسیا

خاکت وطن! به دشمن افغـان نمی دهم

این ملکِ باصفـــا به پلـیــدان نمی دهم

سنگ وکلــوخ کشــورزیـبــای آ ریــــا

برملحــدان به لؤلؤو مرجــان نمی دهم

هر چند،سالهــاست که دورم زمیـهـنــم

عشق وطـن به جیفـهء دونـان نمی دهم

تاداده است خدایم،مراجان دراین جهان

"مِهــرتـرابه مُهــرسلـیـمــان نمی دهم"

من افـتـخــار بودن افــغـــا نـیـم وطــن

هرگزبه چین وهندوبه جاپا ن نمی دهم

ازبهــرلـقـمـه نـان به "نـاتـــوی" لعنتی

من اختیـــار مُلک ،به لعینان نمی دهم

 افغـا نْسِــتــان ما که بود قلـب آسـیـــا

این قلب پاره پاره به شیطان نمی دهم

هـرکـوه وبـرزن وطنـم را زصـدق دل

چون جان عزیزدارم وارزان نمی دهم

با آنکه میهنـم شده مخـروبه کـلـبــه ئی

این کلبــه ام به ظـالــم دوران نمی دهم

صد بــار"حیدری" اگــرم سـربرند ترا

من واک* کشورم به غلامان نمی دهم

*-اختیار،تسلط داشتن

پوهنوال داکتر اسدالله حیدری

۲۴،۱۰،۲۰۱۲،سدنی

كي ام من؟ 

در اين گردون كيم من؟ ديدهء افگار را مانم

خَلم بر ديدهء هر كس، مثال خار را مانم

همي دل را زبون كردم، صبر را آشيانِ خويش

  وليك با صبرِ خود بازيچهء اغيار را مانم

به خود پيچيدم و پيچيده شد بختِ منِ مظلوم

گره شد پاسبانِ من، جرِ يك تار را مانم

ببين ساكن شدم از بيمِ درد در سايهء، آرام

چنان گشتم خموش تا سايهء ديوار را مانم

نفس شد بر منِ بيچاره آفت آورِ درد ها

زبون شد هر كلامِ من، سر بيمار را مانم

يكي زاهد، دگر رند است، ندانستم كيم من

نه زاهد و نه رندم، فاعلِ بيكار را مانم

صفا كرد در دلم چون نورِ ديده، آن دو ديده

نهان شد چشم مستش، كشتهء ديدار را مانم

مخند بر ناله هايم، سرد گشته آشيانِ من

ز بس ناليدم از درد، گردِ يك سنگزار را مانم

به هر دَر، دَر زدم، گوشِ گرنگ ز آشنا ديدم 

چي آسان راندنم از در، رُخِ انكار را مانم

نهان شد هر چي بود پيدا به چشم من، دريغا

غريب و كاهل و هوش گمكردهء نادار را مانم

چو باريد هر دمي از نم نمِ ابر هاي نيسان

قطره اي بر من نيامد، دشتِ پُر ز خار را مانم

به پيش شمع گفتم ناله هاي زار خود را

بشرميدم ز خود آخر، شئي بيزار را مانم

به خود گفتم، عبدالله تا به كي نالي و گويي:

فريب و رشكِ یک ديوانهء هشيار را مانم!

عبدالله اورکزی

جنوری ۲۰۱۲

ورجینیا، امریکا

درد

تا به کی ای زندگی خارم دهی؟

بی مهابا درد و آزارم دهی

داشتم یک دل پر از گنج و گهر

طعمه کرده، خورد کفتارم دهی

صبر کردم تا ببینم رحم تو

دسته گل از بوستان خشم تو

درد آورد برگهای زرد تو

ذره ذره باد های سرد تو

سبز بودم تا به درد کشاندی ام

رنگ دادی تا به زرد کشاندی ام

غمنما و دردنما دادی سزا

تا به اندوهء سرد کشاندی ام

درد داشت آهنگ بلبل از فراق

سرد بود آن ساز سنبل از فراق

میدمید آفتاب به سردی در جهان

آه میگفت قلب بسمل از فراق

تن ندادم تا که تو جانم دهی

بس کنی دردم، تو درمانم دهی

غم تا کی؟ خسته ام از زجر تو

تا به کی آهنگ زندانم دهی

از گلستان تا بیابان سر زدم

بی خود و دیوانه هر دم، در زدم

آخرش دانم که خیرت آن بود

صد هزار خروار ریزی بر سرم

هر چی نالم، درد را بیشتر دهی

هر چی سازم؟ مهر را کمتر دهی

گویدم رقیب خموش ای عبدالله 

تا به کی حرف فضولی سر دهی؟

عبدالله اورکزی

جولای ۲۰۱۲

ورجینیا ، امریکا

الله اکبر_الله اکبر

تیغ ایمانش به میدان جهاد		بنـد استبداد را از هم گسست
ملت اّزادهْ افغــانسـتـان		در جهاد زنجیر محکومان شکست

الله اکبر_الله اکبر

سر خط قراّن نظام ما بود		پرچم ایمان به بام ما بود
هم صدا و هم نوا با هم روان		وحدت ملی مرام ما بود

الله اکبر_الله اکبر

شادزی، اّزادی زی، اّباد زی		ای وطن در نور قــــانون خدا
مشعـــــل اّزادگی در بـــر فراز		مـــــردم سرگشته راشو رهنما

من افغانم همین هویت من

همین تاریخ و اینست شوکت من

منم گمگشتۀ تاریخ انسان

منم پیمانۀ مدهوش دوران

همینم من همین آوارۀ دهر

غذایم ناله و در کوزه ام زهر

من آتش زاده ام آتش شعارم

سرود خستۀ شب مینگارم

شـــــام است و آبگينه^ء رؤيـــــاست شهـر من‌

دلخـــــواه و دلفـــــــروز و دل‌آراست شهر من‌

دلخــــواه و دلفــــروز و دل ‌آراست شهر من‌

يعنی عـــروس جمله^ء دنيـــاست شهــــــر من‌

از اشكهــــــــای يخ ‌زده آيينــــــه ساختــــــه‌

از خـــــون ديده و دل خود خينــــــــه ساخته

‌

انــــــــدوهگين نشسته كـــــــــه آيند در برش‌

دامادهای كور و كـــــل و چـــــــاق و لاغرش‌

----------------------

دنيا برای خـــــــــام‌ خيالان عوض شده‌ است‌

آری، در اين معامله پالان عـــوض شده است‌

ديروزمــــان خيـــال قتـــــــــال و حماسه‌ای‌

امــــــروزمــــــان دهانی و دستی و كاسه‌ای

‌

ديروزمان به فـــــــرق برادر فـــرا شـــــدن‌

امروزمان به گـــــــــور برادر گــــــدا شدن‌

ديروزمــــــان به كــــــــوره^ء آتش فرو شدن‌

امروزمــــان عـــــــــروس سر چارسو شدن‌

گفتيم سنـــگ بـــــر سر اين شيشه بشكنـــــد

اين ريشه محكـــــم است‌، مگـــر تيشه بشكند

غافل كه تيشه مــــــــی ‌رود و رنده می ‌شود

با رنــــــــــده پوست از تن ما كنده می ‌شود

با رنده پوست مــــــــــی ‌شوم و دم نمی ‌زنم‌

قربان دوست مــــی ‌شوم و دم نمــــــــی زنم‌

----------------

ای دوست‌! اين سراچـــــــه و ايوان مباركت‌

يوسف شدن بـــــــــه وادی كنعان مبــــاركت

‌

يك سالم و عصاكش صد كــــــور و شل شدن‌

ميراث‌ دار مــــــردم دزد و دغـــــــــل شدن‌

سهم تو يك قمــــــار بزرگ است‌، بعد از اين‌

چوپان‌ شدن به گلّه^ء گـــرگ است بعد از اين‌

يا برّه مـــــی ‌شوند و در اين دشت می ‌چرند

يا اين كــــه پوستين تـــــــو را نيز می ‌درند

حتی اگر بــــــــه خـــــاك رود نام و ننگشان‌

اين لقمه‌هــــــای مفت نيفتــــــــد ز چنگشان‌

شايد رها كنند همـــــــه رخت و پخت خويش‌

اما نمـی ‌دهنـــــد ز كف تخت و بخت خويش‌

دستار اگر كـــــــه در بدل هيچ مـــــی ‌دهند

شلوار را گــــرفته به سر پيچ مـــــــی ‌دهند

سنگ است آنچه بـــــــــايد شان در سبد کنی‌

سيلــــــی است آنچه بايد شان گــــوشزد کنی‌

-----------------------

ای شهــر من‌! به خاك فروخسپ و گَنده باش‌

يا با تمـــام خــــويش‌، مهيای رنـــــــده باش‌

اين رنده مـــــــی ‌تراشد و زيبات مــــی ‌كند

آنگه عروس جمله^ء دنيـــــات مـــــی ‌كنـــــد

تا يک دو گوشواره به گـــــــــوش تو بگذرد

هفتاد ملت از بـــــر و دوش تـــــــــو بگذرد

--------------------------

صبح است و روز نو بــــه فراروی شهر من‌

چشم تمــــام خلق جهــــــــان سوی شهر من‌

سرودۀ محمد کاظم کاظمی

لینا روزبه حیدری

آ  ر ا م  تـــــــــــــــن

ای خد ا شد مد تی ، آ را م تــن گــم  کـــرد ه ا م

وز جـفـا ی زنـد گـی، ملـک ووطن گـم کرده ا م

گر د ش د نیـا ی د ون، بنمــوده  د ورا زمیـهنـم

د لبـرا ن رشـک آهوی خـتــن، گــم  کـــر ده ا م

هـوش ا ز سـر دا د ه وجـا نم بحا ل رفتـن ا ست

چونکه ا زجورزمان،جشن وچمن٭ گـم کرده ا م

روزگـا رنـا ز و نعـمت ها، به دا ما نش گذ شت

سا لها د ورا ز بـرش، گـل پـیـرهن گم کـرده ا م

ا ز فرا ق کـشـورم، جـا نـم بلـب خـواهـد رسیــد

زا نکـه ا زبخـت بد م، سیمیـن بد ن گـم کرده ا م

آ ب پغـما ن، سیـب لـوگـر، گـلشن کا ریــزمیــر

آ ن صفا ی گلستــا ن وا نجـمــن گـم کــــرده ا م

 در تلا ش رفتـنـم، هـرروز وشـب، سـوی وطـن

با ل وپر بشکـسته ام، د شـت ود من گم کرده ا م

بس که ا فـزون شد به مُلکم، چهــره اهـریـمنـا ن

فــرق بـیــن بلـبـل و زاغ وزغــن گــم کــرده ا م

یا رب آ  نروزی رسا ن، با شُکر گو ید حید ری

یـا فتـم هـر آ نچـه، ا زجـورزمـن گــم کــرده ا م

  ۲۲ اگست ۲۰۰۵، سد نی

داکتر اسدالله حیدری پوهنوال

٭ــ منطقهء برگذا ری جشن استقلا ل وطن درکا بل.

کـــا بــــل ویـــــــــرا ن

یـا د ا یـا می کـه د رکا بـل، مکا نی داشـتـم                درمـیـا ن ســنـبـل وگـل،آ شـیـا نی دا شــتـم

مـیـهــن بـهـتـــر زجـا نـم،ا فـتـخـا رآ ســیـا                 خوش چه ملک باصفا،ا فغا نْسِـتانی داشـتـم

کارم ا سـتا دی پوهـنتـون ودرتد ریس خـود                نزد شاگردان عجب، شرح وبـیـا نی دا شـتم

د رمـیـا ن مــرد مـا ن بــا وفــا ی آن د یـار                 دو ســتـا نـی بـا خـدا ومهــر بـا نـی دا شـتـم

هم بکا بل لـوگـروغـزنی، هـم شهـرهـرا ت              دربـد خشان وبه هـلمـنـد، دوسـتا نی دا شـتم

مـیــلـهء نـوروز د ربـلـخ وبــلا د د یگـــرم                    در مــزا رشــاه مردا ن،آ سـتـا نی دا شـتـم

دربـرهـنـد وکـش وسـا لـنگ زیبـای وطـن                    گـلـبهـا روچا ریکـا رو بـا مـیـا نی دا شـتم

درجـنـوبی مشـرقی وقـنـد هـاروفـار یـا ب                 مردم زحمـتـکـش وهـم جا نفشا نی دا شـتم

ازصـفای صالحین خوابـیده درخواجه صفا                   مـیــلـه جا ی بـا صـفـا وارغـوا نی دا شـتم

چلسـتون وباغ بـابـر، قـرغه وا طـراف آن                    هـرکنـاری شهرکـا بـل، بوسـتـا نی دا شـتم

درخیا لم می نیا مد، اینچنین روز فرا ق                    ای بــســا درمیهن خود، گلرخا نی دا شـتم

ا ز میـا ن د لـبــرا ن رشک آهــوی خـتــن                    د لـبــر ِگـلگـون رخ وشکــرلـبـا نی دا شتم

ای خـدا! روزی رسـا ن، تا بازبـیـنم کا بلم                   کـا بـل ویـرا ن که آ نجا، گـُلسِتا نی دا شـتم

ا زفـرا ق کشـورم،جا نم بـلب خواهد رسـید                حیـدری آخَر بس است،ا زاین وآنی دا شـتم

 داکتر اسدالله حیدریپوهنوال

۲۲  می ۲۰۰۵، سـد نی

"کویروباران"

کویر

کویر تشنه ی غمناک

که زتنهایی آمده بود به تنگ

چنین گفت به

باران،

ای زائیده ی ابر رحمت

خدا،

از ما چه دیده ای

که در آغوش نیایی

ما صاف بدنیا آمدیم

خیر است

کنج دور زچشم جهان

خلوت و تنهایی گزیده ایم

اما زتو ما را امید هاست

میخواهم و تو بباری

روی شانه های من

میخواهم

از سینه ی من،

چو گلستان دیگری

 چمن زارهای سر زند

مرغان خوش صدا-

-لانه بسازند به جان من

من عاشق مترسک ام

که با من راز کند

از نهان مانده ترین درد های خود.

باران به خنده گفت

خوشا به حال تو ای رفیق و دوستدارمن

اما

مرا حال خودم نیست دست من

مرا توان کار خودم نیست دست من

من خود نمیروم

من هر جا نمیروم

مگر آن دوست بخواهد

اما به تو این مژده

ازجانب من

که من حال ترا به او میگویم

باشد که چه گوید

یکبار دیگر کویر از خود به خود گفت

روزی خواهد به سر آمد

این تنهایی و ملال ...!؟

یکبار دیگر نا امیدی

چو شب بدلش راه کشید

گامهای سبز باران

صدای گامهای سبز باران است

اينجا ميرسند از راه، اينک

تشنه جانی چند دامن از کوير آورده ، گرد آلود

نفسهاشان سراب آغشته ، سوزان

کامها خشک و غبار اندود

اينجا ميرسند از راه ، اينک

دخترانی درد پرور، پيکر آزرده

نشاط از چهره ها شان رخت بسته

قلبها پير و ترکخورده

نه در قاموس لبهاشان تبسم نقش ميبندد

نه حتی قطره اشکی ميزند از خشکرود چشمشان بيرون


خداوندا!

ندانم ميرسد فرياد بی آوای شان تا ابر

تـا گـردون؟

صدای گامهای سبز باران است...


- نادیا انجمن -

دا کتر اسد الله حیدری،
۲۹ دیسمبر۲٠٠٦ ، سدنی

آ مــد بـهـــا رو کـشــورمــا، زا ن خـبـــر نـشــد

گــل هــا بـخـا ک رفـتـه و بـیـــرون د گــرنـشــد

بلـبـل که د یـد، وضع چـمـن را چـنـیـن خــرا ب

بــا کـــرگــس وکـــلاغ، د گــرهـمـســفـــرنـشــد

ا زجـنـگ خـا نـه ســوزو زجـورســتـمـگـــرا ن

ا فـغـا نْسِتـا ن خـرا ب وبـرآ ن یـک نـظــرنـشـد

ا زبـس رسـیـده ظـلـم وجـِنـا یـت، به ا وج خــود

یک فــرد با زگــشتـه به وطــن، مُـسـتـَقـَـرنـشــد

هــرکـس به پُــرنـمــودن، جـِیـبـش کـنــد تـلا ش

یـک وا لی و وزیـــرو رئـیــس، دا د گـــرنـشــد

آ ن جــا نـی بـزرگ و شـــریکـــا ن، جـــرم ا و

د رمـلــک مــا زقـَـتــل و قِـتــا ل، بـرحـذرنـشــد

گــرگــا ن بــی حَـمِـیـّـت وسَــفـّـا ک، جــا مـعــه

کـشـتـنـد صـد هـــزا روکـسی، نـوحـه گــرنـشــد

هـــررهـبـــری بـخــا طــرخـود، سعی مـیـکـنــد

یــک قــا ئــدی ز راه خــــدا، جـلـــوه گــرنـشــد

بـرقـلــب هـمـچـو ســنگ تـفـنگ دا ر، بی خــدا

ا شـــکِ یـتــیــــم وآهِ  زنــی، کـــا رگــــر نـشــد

ا ی د ل زهـجــرویـا د وطــن، نــا لــه مـیـکــنی

عـمــریـست حـا صلـت، بجــزا زدرد ســرنـشــد

خــوا هم بـه عَـجـــزا زد رخــلا ق، بـی نـیـــا ز

تـا نـخـــل د شــمـنــــا ن وطـــن، بـــا رورنـشــد

چــون حـیــدری شَــنـیـد، زخــونــریـزی وطــن

بـرگـود را یـن بهـا ر، چـسا ن خـون جگـرنـشـد

سـوخـتـم من خا لـقـا! ازدرد هـجــرا ن سـوخـتـم

از فرا ق خا ک پا کــم، مُـلـک افـغـا ن سـوخـتـم

سوخـتـن بهتـربـودازشـــا دی ام درمُـلـک کـُـفـر

گـربظاهــرخـرمـم، لـیک ازدل وجـان سـوخـتــم

مـرگ با دا،آ نکــه دردل، نـیـسـتـش حُـب وطـن

در د یـا رغـیــر،مـن ازیـا د جــا نـا ن سـوخـتــم

تا بکی مُـلکـم بـد یـنـســا ن،زیرظـلـم ظـا لـمـا ن

نا مسـلـمــا نا ن جـا نی، بـا شـعـا رحـفــظ د یــن

کــردویـران کـشـورم، کـزد یـن ایـشا ن سوخـتـم

حرص دالـر، بـرد دیـن احـمـدی، ازیــا د شــا ن

ا زجنا یت هـا ی شا گـردا ن شـیـطـا ن سوخـتـم

آ هــوان مـیهـنــم رم کــرده انــد، درهــرطــرف

مـن بـیـا د نــرگــس چـشـم غــــزالا ن سـوخـتــم

سوخت کا بل، هم هرات وبــا میــان وقـنـدهــا ر

لالــه سـان داغـم بـدل،زشـک یتـیـمان سـوخـتــم

حـیـدری صبـرخــدا کـن،عا قـبـت وصلی رســد

همین اقلیم عشق اندود هم دیگر نمی خواند

و تقویمی که از من بود هم دیگر نمی خواند

همان رویا که از دوری روحم اشک می افروخت

مرا با واژه ء پدرود هم دیگر نمی خواند

از آزادی از اٌن جنگل سرشت سبز آوازه

قناری قفس اٌلود هم دیگر نمی خواند

سرود دستهایم را که با اسطوره می پیوست

گل پرپر صدای رود هم دیگر نمی خواند

اگُست ۲۰۱۱

راحله یار

فاصله

تا شدي عاشق، من از نظرت افتادم

گريه کردي ومن ازچشم ِ ترت افتادم

کوچ کردي دلم افسرد زبيهوده گي ام

همچو گرد ِ سر ِمويي زسرت افتادم

بال بگشودم وپرواز به من دست نداد

تو پريدي ومن از بال وپرت افتادم

چقدر فاصله افتاد ميان من وتو

چقدر بي خبرازدور وبرت افتادم

آنقدرغافل ازاحوال من ِ خسته شدي

که چنين ازنظر ِنامه برت افتادم

 سپتمبر 2006

حادثه

بازاي حادثه ِي عشق دراين خانه ببار

همچو بيت غزل ِ داغ صميمانه ببار

به صداي ضربان ِ دل ِمن خورده نگير

بي دريغ از همه سو بر دل ِ ديوانه ببار

چهره بنما وبه يک جلوه تماشايم کن

آفتابي شو و بي پرده به ويرانه ببار

شعله مستانه به اين بيشه بزن مستي کن

در دلم جا کن و چون زلف سرِشانه ببار

درگذار ِ نفسم عطر صنوبر جاري ست

برسرِ سفره ي  ِپاييز بهارانه ببار

نفس ِ روشن ِ يک لحظه ي باراني باش

بازاي حادثه ي عشق دراين خانه ببار

راحله یار

بادی وزید و دشت سترون درست شد

طاقی شکست و سنگ فلاخن درست شد

شمشیر روی نقشه‌ی جغرافیا دوید

این‌سان برای ما و تو میهن درست شد

یعنی که از مصالح دیوار دیگران‌

یک خاکریز بین تو و من درست شد

بین تمام مردم دنیا گل و چمن‌

بین من و تو آتش و آهن درست شد

یک سو من ایستادم و گویی خدا شدم‌

یک سو تو ایستادی و دشمن درست شد

یک سو تو ایستادی و گویی خدا شدی‌

یک سو من ایستادم و دشمن درست شد

یک سو همه سپهبد و ارتشبد آمدند

یک سو همه دگرمن و تورَن‌ درست شد(1)

آن طاقهای گنبدی لاجوردگون‌

این گونه شد که سنگ فلاخن درست شد

آن حوضهای کاشی گلدار باستان‌

چاهی به پیشگاه تهمتن درست شد

آن حله‌های بافته از تار و پود جان‌

بندی که می‌نشست به گردن درست شد

آن لوح‌های گچ‌بری رو به آفتاب‌

سنگی به قبر مردم غزنین و فاریاب‌

سنگی به قبر مردم کدکن درست شد(2)

سازی بزن که دیر زمانی است نغمه‌ها

در دستگاه ما و تو شیون درست شد

دستی بده که ـ گرچه به دنیا امید نیست ـ

شاید پلی برای رسیدن‌، درست شد

شاید که باز هم کسی از بلخ و بامیان‌

با کاروان حلّه بیاید به سیستان‌

وقت وصال یار دبستانی آمده است

بویی عجیب می‌رسد از جوی مولیان‌

سیمرغ سالخورده گشوده است بال و پر

«بر گِردِ او به هر سر شاخی پرندگان‌»(3)

ما شاخه‌های توأم سیبیم و دور نیست

باری دگر شکوفه بیاریم توأمان‌

با هم رها کنیم دو تا سیب سرخ را

در حوضهای کاشی گلدار باستان‌

بر نقشه‌های کهنه خطی تازه می‌کشیم

از کوچه‌های قونیه تا دشت خاوران

تیر و کمان به دست من و توست، هموطن

لفظ دری بیاور و بگذار در کمان‌

محمدکاظم کاظمی

بگويم يا نگويم يار ميداند که غمگينم

نميدانم ز روي چي نمي کوشد به تسکينم

چه جادويِ هويدا شد در آن چشمان سر مستش

 که بي پروا زدم دل را به بحر و باختم دينم

هزاران آيت صلح وصفا پيوسته مي فرمود

و کم کم باورم ميشد که من آن عشق ديرينم

به عشقش آن چنان دلبسته ام کو خود نميداند

 که در هر گردش ِ چشمش دهم من جان شيرينم

 نبودم لحظه ء فارغ من از ياد و خيال تو

 مرا روزي مباد آندم که بي ياد تو بنشينم***

 
مروه سبحان

 بيت آخر از خواجه شيرين سخن حافظ

عشق خفته

اي واي اگر که چشم سياه تو تر شودحال دلم از آنچه  که باشد ، بتر شود

يک حرف و يک سخن ز لبت ناشنيده ام

انصاف نيست قصهء  راه و سفر شود

يارا غنيمت است که ترا سير بنگرم

ترسم ز بخت شور من اين دم به سر شود

داغ دلم دوباره شود تازه چون روي

حاشا که بي رخ تو مرا شب سحر شود

خون از غزل  چکد چو نويسم  ز هجر تو

اينگونه  دير نيست که  عالم خبر شود

روزي که در حريم تو پرواز سر کنم

يک عشق خفته در بر من شعله ور شود

عالم همه ديوانه و هوشيار تويي تو

در ظلمت شب چشمه ء انوار تويي تو

درد تو خريدم به دل و جان که بداني

درمان من و اين دل بيمار تويي تو

 
خانم مروه سبحان

بهترينم

سينه فراخ شد با ياد تو، آسمان دلم آبي ِآبي شد

و گرماي مهربانيت را با همه وجود احساس نمودم

تو بي همتايي ،بي نظيري

براي همين دوستت دارم

اي مهربانم

دوستت دارم  و ذره ذره ء وجودم نام ترا صدا ميزند

و به من بخشيدي  بيشتر از آنچه تمنا کردم

دوستت دارم بهترينم !!!!

خانم مروه سبحان